Header

Synth Pop

6 lutego 2019

The Twins

Niemiecki duet The Twins tworzą – Sven Dohrow (ur. W 1957 roku w Berlinie) i Ronny Schreinzer (ur. W 1958 roku, również w Berlinie). Duet próbując swych sił w kilku różnych formacjach, decyduje się w 1980 roku na stworzenie własnej grupy. Zmęczeni brakiem sukcesów postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce tworząc właśnie The Twins. Nazwę grupy zaproponował Ronny a pomysł spodobał się Sven’owi. Panująca wówczas moda i nurt New Romantic miał ogromny wpływ na to jak potoczyły się muzyczne losy duetu. Tak Ronny jak i Sven, przyznają, że wzorowali się na takich grupach jak: Tubeway Army, OMD, Ultravox czy też początkowych dokonaniach grupy Depeche Mode. Oczywiście modny wówczas nurt oparty na muzyce elektronicznej, syntezatorach i instrumentach perkusyjnych wziął górę nad całą resztą i w tym kierunku muzycy z The Twins nagrywają swoją pierwszą płytę „Passion Factory”, która ukazuję się w 1981 roku nakładem firmy Hansa. Z płyty tej doskonale sprzedawał się przebój „The Desert Place”. Idąc za ciosem rok później duet lansuje swój drugi album pod tytułem „Modern Lifestyle” z którego sporym powodzeniem cieszył się przebój „Face To Face – Heart To Heart”. Być może właśnie ten utwór miał ogromny wpływ na późniejszy sukces grupy podbijając serca fanów muzyki tanecznej. Trzeba pamiętać, że początkiem lat 80-tych nastaje wielka moda na „Italo-Disco” co zapewne nie uszło uwadze Svena i Ronniego, którzy już wtedy swoje sukcesy odnosili w dyskotekach Włoch i Niemiec.

Prawdziwy przełom następuje w roku 1983, kiedy to ukazuje się kolejny album grupy „A Wild Romance”. Płyta staje się prawdziwą kopalnią hitów. Kolejno sukcesy odnoszą Not The Loving Kind, Ballet Dancer a zaraz później Love System. Cała płyta jest perfekcyjnie zaaranżowana i nadaje się równie dobrze do słuchania jak i do tańca. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom duet tworzy większe zaplecze muzyczne i wraz z kilkoma muzykami oraz dwoma chórzystkami koncertują niemal w całej Europie. W 1984 roku duet wystąpił między innymi na festiwalu w Sopocie gdzie zagrał naprawdę fascynujący koncert przedstawiając wszystkie dotychczasowe przeboje. Spore wrażenie zrobił sam Ronny, dając popis swoich perkusyjnych umiejętności. Wielki sukces płyty „A Wild Romance” spowodował, że na kolejną studyjną płytę przyszło fanom czekać do roku 1985, kiedy to ukazuje się czwarty album grupy zatytułowany „Until The End Of Time”. Mimo, że płyta jest znakomitą produkcją utrzymaną w podobnym klimacie co poprzednie produkcje to nie odnosi już tak wielkiego sukcesu. Z płyty tej kolejno ukazują się trzy znakomite maxi single: The Game Of Chance, Deep Within My Heart oraz Love In The Dark. Jakby na przekór grupa nie wydaje na maxi singlu chyba najbardziej chwytliwego i łatwo wpadającego w ucho przeboju „I Need You”. Mimo, iż album „Until The End Of Yime” nie odniósł spodziewanego sukcesu duet pracuje nad swoim 5 krążkiem, który ukazuje się dopiero dwa lata później, czyli w roku 1986. Album „Hold On To Your Dreams” właściwie zaskakuje fanów The Twins, gdyż jest utrzymany w zupełnie nowym stylu idącym w kierunku POPu. Niemniej jednak wielkim hitem w wielu krajach Europy staje się utwór Time Will Tell. Przebój ten dociera w Polsce na 1 miejsce popularnej wówczas lity przebojów Top30 Disco Dance i utrzymuje się na podium przez trzy tygodnie.
Po kilku latach wielkich sukcesów grupa The Twins zwalnia rytm… Pracuje nad wieloma innymi projektami współpracując i tworząc dla innych artystów, zajmuje się też pracą studyjną. W 1992 roku fani niemieckiego duetu jakby z zaskoczenia dostają nową produkcję grupy. Tym razem jest to kolekcja największych przebojów w nowych aranżacjach. Album zatytułowany The Classics – Remixed odnosi niespodziewany sukces i zaskakuje samego Roniego i Svena. Duet postanawia wówczas, że czas na kolejną płytę, którą kończy w roku 1993. Jest to zupełnie nowa produkcja, utrzymana w ciepłym dancowym klimacie. Na szczególną uwagę zasługuje utwór „Tonight” wydany na maxi singlu. Jednak płyta „The Impossible Dream” jest ostatnią studyjną produkcją duetu. Rok później Sven i Ronny decydują się jedynie na wydanie płyty CD z wersjami 12-calowymi, które dotychczas ukazały się jedynie na vinylach. Grupa sporadycznie koncertuje jeszcze przez kilka lat czego dowodem jest album Live In Sweden oraz płyta DVD z tego koncertu w roku 2006.

Długie lata fani duetu czekali na całkiem nowe wydawnictwo spod znaku The Twins. Kolejne muzyczne dzieło przyszło na świat 22 czerwca 2018 roku. Album „Living For The Future” utrzymany w nieco mrocznym synth-popowym klimacie być może nie zaskoczył, ale okazał się być solidnym materiałem, z przemyślaną muzyką i momentami porywczymi rytmami. Płyta spójna i dojrzała, dla prawdziwych i wiernych fanów na pewno spora uczta muzyczna.
Obecnie muzycy The Twins próbują sił w różnych solowych projektach. Na rezultaty zapewne trzeba będzie jeszcze poczekać.

opracowanie dla RM80: Artur Góralczyk

06 lutego, 2019 0

31 marca 2018

Yazoo

Duet Yazoo powstał w 1981 roku. Tworzyli go Vince Clarke oraz Alison Moyet. Kombinacja niepowtarzalnego brzmienia klawiszy i kompozycji Vince’a oraz nietuzinkowej osobowości i wspaniałego głosu Alison. Połączenie tego w jednym projekcie musiało oznaczać sukces. Vince szukał wówczas nowego pomysłu na dalszą karierę muzyczną gdyż był świeżo po odejściu z grupy Depeche Mode gdzie rozbieżności co do kierunku w jakim miała iść grupa zmusiły go do jej opuszczenia. Alison śpiewała w różnych klubach i nie była to muzyka jaką znamy z twórczości Yazoo. Kiedy więc Vince Clark dostrzegł Alison i jej potencjał na nowy projekt muzyczny okazało się, że Alison była dość sceptycznie do tego nastawiona.
Vince, tez nie miał wielkiego planu co do tego w jaki sposób rozwinąć skrzydła z nowym projektem. Miał za to numer, który skomponował wcześniej dla grupy Depeche Mode i który nie przypadł do gustu kolegom z zespołu. Kiedy więc nagrał „Only You” z Alison i przyniósł do studia Mute nie spodziewał się, ze wydany w 1982 roku singiel zdobędzie tak dużą popularność docierając do miejsca 2 brytyjskiej listy przebojów. Na drugiej stronie czarnego krążka znalazł się równie ciekawy numer „Situation”. W tym czasie Yazoo pracowało już w studio nad kolejnymi piosenkami, które miały znaleźć się na pierwszym ich albumie. Była to praca pełna niespodzianek i odkrywania nowych brzmień i możliwości. Pełna otwartość na to co może się wydarzyć.
W 1982 roku ukazuje się ich drugi singiel „Don’t Go”, który zostaje równie ciepło przyjęty i uzyskuje 3 pozycję wśród najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii. Numer ten odniósł też spory sukces w Stanach Zjednoczonych, aczkolwiek z uwagi na zawirowania prawne odnośnie nazwy zespołu, która w Stanach była zarejestrowana przez inna grupę, trzeba było wydać go pod szyldem Yaz. Końcem lata 1982 roku, na rynku brytyjskim pojawia się pierwszy album duetu, zatytułowany „Upstairs at Eric’s”. Album stał się wielkim sukcesem na muzycznej scenie i zdobył status platynowej płyty.
Vince i Alison pracowali już nad drugim albumem. Była to jednak praca, w której oboje nie potrafili znaleźć wspólnego języka. Owszem wszystko grało podczas sesji nagrań, natomiast poza nim ich relacje właściwie nie istniały. Zazwyczaj Vince pracował w samotności nad muzyką, a wieczorami Alison dogrywała partie wokalne. Być może brak komunikacji między członkami grupy wynikał z faktu, że jeszcze przed rozpoczęciem nagrań na drugą płytę oboje postanowili, że będzie to ich ostatnia wspólna praca. Doszło wiec do pewnej kuriozalnej sytuacji, kiedy to zanim jeszcze oficjalnie nowy album „You and Me Both” ukazał się na rynku grupa właściwie przestała istnieć. Singlem promującym drugi album zespołu stał się „Nobody’s Diary” wydany 9 maja 1983 roku. Na drugi singiel wybrano kawałek „Walk Away From Love” mimo iż sporym zainteresowaniem, także w Polsce cieszył się utwór „Happy People”, zaśpiewanym przez Vince’a.
Drugi album Yazoo stał się jeszcze większym hitem niż ich premierowy. Dotarł na szczyt brytyjskiej listy najlepiej sprzedających się płyt. Otrzymał też prestiżowa nagrodę „Brit” za najlepszego nowego wykonawcy. Niestety nie pomogło to by grupa ponownie wznowiła współpracę.
Stało się tak po latach, bowiem dopiero w 2008 roku Vince i Alison ruszyli wspólnie na trasę koncertową „Reconnected”, gdzie zaśpiewali swoje najlepsze przeboje z lat 80-tych. Niestety poza wspólną trasa koncertową nie nagrano żadnego nowego utworu w studio. Ukazał się za to album z koncertowej trasy wydany w 2010 roku, kiedy to Alison przyznała, ze odrzuciła propozycje ponownej współpracy i reaktywacji Yazoo.

opracował Artur Góralczyk dla RM80.pl

31 marca, 2018 0

4 kwietnia 2017

Duran Duran

Duran Duran, zespół angielski powstał latem 1978 roku w Birmingham, a jego założycielami byli dwaj szkolni koledzy Nick Rhodes i John Taylor.
Po zakończeniu nauki postanowili założyć grupę, którą początkowo nazwali RAF (skrót od Royal Air Force). Później zmienioną na Duran Duran, a zaczerpniętą z kultowego filmu science-fiction „Barbarella”(1968, reż. Roger Vadim). Dokładnie pochodziła od nazwiska szalonego naukowca jakim był Dr Durand-Durand.
Pierwszy skład zespołu utworzyli John Taylor, Nick Rhodes, Stephen Duffy i Simon Colley. Swój pierwszy występ zaprezentowali w Birmingham Art School. Wokalistą został Stephen Duffy, Nick Rhodes obsługiwał syntezator, automat perkusyjny i odtwarzał taśmy z nagranymi fragmentami dialogów i programów informacyjnych, a John Taylor i Simon Colley zajęli się gitarami basowymi. Jednak kwartet w tym składzie nie przetrwał długo. Zagrał tylko kilka koncertów. Stephen Duffy i Simon Colley szybko opuścili szeregi DD i założyli własną formację o nazwie Subterranean Hawks. W 1979 roku za Stephena Duffy przyszedł nowy wokalista, Andy Wickett z grupy TV Eye. W tym samym czasie Duran Duran zdecydowali się na zatrudnienie prawdziwego perkusisty, którym został Roger Taylor wywodzący się ze sceny punkowej. Po tych personalnych roszadach zespół mógł zająć się nagraniem pierwszego materiału demo.

Muzycy zarejestrowali cztery nagrania: „Girls On Film”, „Dreaming Of Your Cars”, „Reincarnation” i „Working The Steel”. Nad produkcją czuwał Bob Lamb (m.in. producent debiutanckiej płyty grupy UB40). Niedługo po sesji nagraniowej do Duran Duran dołączył były gitarzysta Cowboys International, Alan Curtis. Ale jednocześnie zespół opuścił wokalista Andy Wickett, którego zastąpił Geoff Thomas, kolega Rogera Taylora z czasów, gdy występowali razem w The Scent Organs. Niestety Duran Duran w tym składzie nie zagrali ani jednego koncertu, ale chociaż zarejestrowali następne nagrania m.in. „See Me Repeat Me” i „Enigmatic Swimmers”. W międzyczasie w Birmingham powstał nowy klub nazwany The Rum Runner, w którym grywano przeboje Davida Bowie, Roxy Music i Chic. Zafascynowani członkowie Duran Duran byli stałymi gośćmi klubu. Nawet Nick Rhodes otrzymał pracę jako DJ. W późniejszym czasie pozwolono im na występy i organizowanie prób, a właściciele lokalu bracia Paul i Michael Berrow zostali ich nieoficjalnymi menadżerami. Jednak nie byli przekonani do umiejętności wokalnych Geoffa Thomasa. Wkrótce odszedł gitarzysta Alan Curtis, a John, Nick i Roger zmuszeni zostali do organizowania przesłuchań dla kandydatów na wokalistę i gitarzystę. Mając problem ze znalezieniem speca od gitary zamieścili ogłoszenie w Melody Maker. Dzięki temu zgłosił się Andy Taylor, który został przyjęty do zespołu. Nowym wokalistą został Oliver Guy Watts. Niestety opuścił zespół po dwóch tygodniach. Zastąpił go Simon LeBon, który o poszukiwaniach wokalisty przez Duran Duran dowiedział się od byłej dziewczyny, Fiony Kemp zatrudnionej jako barmanka w klubie The Rum Runner. Simon szybko wpasował się w szeregi zespołu i już po pierwszych próbach mieli gotowe nagranie „Sound Of Thunder”, w którym wykorzystano jeden z wierszy Simona. Inne zostały wykorzystane w późniejszym terminie np. „The Chauffeur”. Simon LeBon został wokalistą DD, a zadowoleni z jego talentu bracia Paul i Michael Berrow oficjalnie zostali menadżerami zespołu. W londyńskim Air Studio nagrali dwa utwory „Tel Aviv” i „Girls On Film”, ale to nie były te wersje znane z albumu „Duran Duran”. Charakteryzowały się mocniejszym rockowym brzmieniem.

W 1980 roku wreszcie wykrystalizował się skład Duran Duran, a jego oficjalnymi członkami zostali: Simon LeBon, Nick Rhodes, John, Andy i Roger Taylor. W tym samym czasie w magazynie muzycznym „Sounds” znalazł się artykuł poświęcony grupie Spandau Ballet i mówiący także o narodzinach nowego nurtu o nazwie New Romantic. Gdy Duran Duran przeczytali w Sounds o Spandau Ballet, doszli do wniosku, że ten zespół podąża w tym samym kierunku co oni. Szybko zadzwonili do autorki artykułu, Betty Page. Powiedzieli jej, że są częścią ruchu, o którym pisała, ale mieszkają w Birmingham. Zaprosili ją do swojego miasta. Betty Page przyjechała i niedługo później w Sounds ukazał się pierwszy artykuł o Duran Duran. Teraz przyszła pora na wydanie pierwszego singla, ale nie było na to funduszy. Z pomocą pośpieszył Michael Berrow, który sprzedał własne mieszkanie, a dzięki uzyskanej kwocie można było także wysłać Duran Duran na wspólną trasę koncertową z Hazel O’Connor (listopad 1980).

Zespół robił się coraz bardziej popularny, a to pomogło przy wyborze wytwórni. Najlepsze warunki zaproponowała EMI. Kontrakt podpisany pod koniec 1980 roku gwarantował muzykom całkowitą swobodę artystyczną. Grupa udała się do londyńskiego Red Bus Studios, aby zrealizować materiał na ciągle oczekiwany debiutancki album. Tym razem odpowiedzialnym za produkcję został Colin Thurston, który brał udział w nagraniu płyty „Heroes” Davida Bowie i był producentem pierwszego albumu The Human League, „Reproduction”. Wreszcie pod koniec lutego 1981 roku ukazał się pierwszy singiel Duran Duran zatytułowany „Planet Earth”, który w marcu dotarł do 12 miejsca na brytyjskiej liście przebojów. W następnym miesiącu zespół rozpoczął trasę koncertową trwającą aż do świąt Bożego Narodzenia. W maju ukazała się na singlu piosenka „Careless Memories”, ale doszła tylko do 37 pozycji. Za to następny utwór „Girls on Film”, w sierpniu wylądował na 5 miejscu. Debiutancki album zespołu nazwany po prostu „Duran Duran”, 5 września 1981 roku osiągnął 3 pozycję na brytyjskiej TOP 75. Jak się później okazało, spędził na niej 118 tygodni. I tak Duran Duran stali się jednym z najbardziej popularnych zespołów w Wielkiej Brytanii, a czytelnicy muzycznego pisma Melody Maker uznali ich za najlepiej ubrany zespół roku.

Jeszcze przed nastaniem MTV, menadżerowie namówili muzyków, aby nakręcili video do utworu „Planet Earth”, bo to pozwoli zaistnieć na całym świecie bez potrzeby podróżowania. Drugi album promowany był przez singla „My Own Way”, który w grudniu 1981 roku pojawił się na 14 pozycji brytyjskiej listy przebojów. Natomiast sama płyta „Rio” ukazała się w 1982 r. i ponownie jej producentem był Colin Thurston. Krążek „Rio” cieszył się wielkim powodzeniem. W Anglii, w maju 1982 uplasował się na 2 miejscu listy przebojó goszcząc na niej przez kolejnych 109 tygodni. Kolejne single również znajdowały się w czołówce: „Hungry Like the Wolf”(5), „Save a Prayer” (2) i tytułowy „Rio”(9). Teledyski do wyżej wymienionych piosenek, a także do „Lonely in Your Nightmare” i „Night Boat” grupa kręciła w egzotycznych krajach (Sri Lanka, Antigua). Dodatkowo w Londynie zrealizowali jeszcze video do „The Chauffeur”. Wszystkie powyższe i dwa wcześniejsze do utworów „Planet Earth” i „My Own Way” wyreżyserował Russell Mulcahy, który w późniejszych latach zasłynął jako twórca dwóch pierwszych części filmu „Highlander”, u nas znanych jako „Nieśmiertelny I i II”. Duran Duran w pełni potrafił wykorzystać możliwość zareklamowania się poprzez pomysłowe teledyski, na które nie szczędzono środków finansowych.

Kolejne płyty w postaci „Seven And The Ragged Tiger” (1983) i koncertowej „Areny” (1984) ugruntowały pozycję zespołu. Duran Duran zdobywał popularność w wielu krajach świata, ale ciągle nie potrafił podbić rynku w USA. Nadarzyła się ku temu okazja dopiero w 1985 roku, kiedy grupa stworzyła utwór „A View To A Kill” nagrany do identycznie zatytułowanego filmu o przygodach Bonda w reżyserii Johna Glenna. W Polsce znanego jako „Zabójczy widok”. Ameryka była zachwycona nagraniem „A View To A Kill”. W lipcu zespół zagrał na koncercie charytatywnym Live Aid zorganizowanym w celu zebrania funduszy na głodujące dzieci w Afryce. Był to ostatni wspólny występ Duran Duran. Jeszcze w 1985 roku muzycy podzielili się na dwie grupy: John Taylor i Andy Taylor stworzyli razem z Robertem Palmerem zespół The Power Station natomiast Simon, Nick i Roger projekt o nazwie Arcadia (album „So Red The Rose” promowany przebojem „Election Day”). W 1986 roku odeszli Andy Taylor i Roger Taylor. Pozostali członkowie zdecydowali się wówczas na działalność jako trio, które będzie wspomagać się zaproszonymi instrumentalistami. Powrócili albumem „Notorious” zupełnie nie przypominającym ich dawnego, syntezatorowego stylu. Wielu fanów uważało, że cały duch dawnych Duranów zanikł. Podobnie było z dwoma kolejnymi propozycjami płytowymi „Big Thing” (1988) i „Liberty” (1990).

W 1989 roku w zespole pojawiło się dwóch nowych muzyków: Warren Cuccurullo (gitara) i Sterling Campbell (perkusja). Dość nieoczekiwanie sporym powodzeniem cieszył się utwór „Ordinary World” z płyty „The Wedding Album”. W 1995 roku powstał krążek z coverami ulubionych piosenek zespołu zatytułowany „Thank You”. W tym samym czasie dołączył dawny perkusista – Roger Taylor. Następnie zespół wydał dwie mało znane płyty „Medazzaland” (1997) i „Pop Trash” (2000). Najbardziej znane z nich piosenki to: „Out Of My Mind” nagrana do filmu „Święty” i „Someone Else Not Me”. Podczas nagrywania płyty „Medazzaland” odszedł jeden z założycieli zespołu John Taylor.

W maju 2001 roku doszło do wznowienia działalności Duran Duran w najsłynniejszym składzie, czyli: Simon LeBon, Nick Rhodes, Roger Taylor, Andy Taylor i John Taylor. Jak na razie efektem ich wspólnej pracy jest studyjny album „Astronaut”(2004) promowany przez nagrania „Reach Up For The Sunrise” i „What Happens Tomorrow” oraz pierwsze, oficjalne DVD zatytułowane „Live From London”(2005) zrealizowane podczas koncertów w 2004 roku. 23 września 2006 zespół wystąpił w Warszawie na służewieckim Torze Wyścigów Konnych.

Albumy studyjne:

Duran Duran 1981
Rio 1982
Seven And The Ragged Tiger 1983
Notorious 1986
Big Thing 1988
Liberty 1990
The Wedding Album 1993
Thank You 1995
Medazzaland 1997
Pop Trash 2000
Astronaut 2004
Red Carpet Massacre 2007
All you need is now 2011
Paper Gods 2015

Składanki i albumy koncertowe:
Carnival (Harvest, 1982)
Arena (EMI, 1984)
Decade (EMI, 1989)
Greatest (EMI, 1998)
Strange Behavoir (EMI, 1999)
Girls On Film: The Collection (EMI, 2000)
The Singles 81-85 (EMI, 2003)
Singles Box 2 1986-1995 (EMI, 2004)

na podstawie: romantic-synthesis.blog

04 kwietnia, 2017 0

Loading