New Generation Italo-Disco

17 lutego 2017
Italove – Heading For The Sun (2016)

17 lutego 2017
ItaLove – Too Late to Cry (2015)

17 lutego 2017
ItaLove – L’Amour (2012)

17 lutego 2017
Italove
Międzynarodowa formacja, którą tworzą francuz Dave Laroxx, włoch – dr Matteo i frontmen i wokalista zarazem, pochodzący ze Szwecji Martin Blix. To właśnie Martin, urodzony 2 kwietnia 1973 roku w Järfälla niedaleko Sztokholmu – powołuje do życia w 2012 roku zespół ItaLove. Wszystkich trzech łączy jedna pasja – muzyka z lat 80-tych, a szczególnie do nurtu Italo-Disco, czego dowodem jest nazwa grupy.
Wracając jednak do Martina, to jeszcze przed utworzeniem ItaLove stawia pierwsze kroki jako kompozytor. W 2005 roku współtworzył piosenkę „Rain”, która reprezentowała Szwecję w konkursie Eurowizji. Martin miał też krótki epizod aktorski w serialu „Hombres”. Był też jednym z jurorów w telewizyjnym programie mody. Zdobyte doświadczenia na pewno pomogły zespołowi ItaLove w wykreowaniu swojego niepowtarzalnego „image”.
Pierwsze utwory jakie nagrali w 2012 roku dla fińskiej wytwórni Flashback Records, specjalizującej się w muzyce Italo-Disco, stały się od razu wielkimi przebojami. „Strangers In The Night” oraz „L’amour” zostały docenione na całym świecie. Przy produkcji obu singli wydanych na vinylu mamy też mały polski akcent, za okładki obu odpowiedzialny jest Rafał Lachmirowicz, a za mastering Damian Lipiński.
Na kolejny wielki przebój grupa nie każe czekać długo. Rok później ukazuje sie kolejny udany singiel „Follow Me To Mexico”. Utwór ten oczywiście zostaje doceniony w Meksyku, gdzie 28 stycznia 2017 roku zespół reprezentuje Martin Blix i daje wielki show na festiwalu Patrick Miller Fest obok innych gwiazd muzyki Italo-Disco.
Od 2013 roku zespół nagrywa kolejne piosenki oraz współpracuje z innymi artystami, ikonami Italo-Disco lat 80-tych. W ten sposób zespół nagrywa w grudniu 2013 roku z Kenem Laszlo „Disco Queen”, a w roku 2014 z TQ – gwiazdą New Generation Italo-Disco, przebój „Rhythm Of Love”. W późniejszym czasie powstają kolejne tego typu piosenki – „I Need Your Love” w 2016 roku, ponownie nagrana z TQ, oraz końcem tego samego roku wraz z Fredem Venturą – „Never Surrender”.
Początkowo grupa wstrzymywała się z wydaniem swojego albumu i za każdym razem powtarzali, że nie są zainteresowani taką produkcją, jednak w jednym z komunikatów początkiem 2017 roku Martin przyznał, że pracują nad pierwszym albumem i ostatecznie został on wydany 26 maja 2017 roku pod tytułem „The Album” prze polską wytwórnię Analog Language.
Grupa stała się jednym z czołowych przedstawicieli tzw. New Generation Italo Disco, a ich piosenki ukazują się na znanych fanom gatunku składankach ZYX Italo-Disco New Generation, które wydaje cyklicznie niemiecka wytwórnia ZYX Music.
Gratką dla polskich fanów był występ zespołu Italove na imprezie Baltic Party, który miał miejsce 19 maja 2017 roku na promie Stena Line. Zespół zaprezentował się w pełnym składzie i zaśpiewał wszystkie swoje przeboje oraz „I Need Your Love” w duecie z Lindą Jo Rizzo. Publiczność była zachwycona występem a sam koncert niewątpliwie przeszedł do historii imprezy Baltic Party jako jeden z najciekawszych.
Należy wspomnieć dwie ostatnie produkcje zespołu: I Trust You (Like I Trust Myself) – nagrany w 2017 roku oraz rok później „At The Disco”. Na wydanym jesienią vinylu „At The Disco” grupa zaprezentowała również swoją interpretację przeboju „Hypnotic Tango” z repertuaru My Mine, który oryginalnie wydany był w 1983 roku.
Ważniejsze single:
Strangers In The Night (2012)
L’amour (2012)
Follow Me To Mexico (2013)
Disco Queen (2013)
Too Late To Cry (2015)
We Don’t Care (2015)
Heading For The Sun (2016)
Never Surrender (2016)
I Trust You (Like I Trust Myself) (2017)
At The Disco (2018)
opracowanie Artur Góralczyk dla RM80.pl

15 lutego 2017
Amaya – Car Crash (2015)

15 lutego 2017
Amaya – Sensation (2012)

15 lutego 2017
Amaya
Hiszpańska piosenkarka znana głównie z produkcji New Generation Italo-Disco. Urodzona 14 lutego 1990 roku. Jej prawdziwe imię to Amaia Uriz Etxeberia i jak wskazuje jej baskijskie nazwisko właśnie tam się wychowała.
Jej muzyczna kariera związana jest z muzykiem, kompozytorem i producentem Joan’em San Miguel Moragas, który to z kolei ukrywa się pod artystycznym pseudonimem Neon Game. Zresztą sama Amaya również wielokrotnie udzielała się wokalnie i koncertowała jako Neon Game właśnie z Joan’em. Skromna dyskografia Amayi to głównie dwa wydane single vinylowe, które ukazały się nakładem finlandzkiej wytwórni Flashback Records. Mowa tutaj o Sensation, wydanym w 2012 roku, oraz Car Crash z roku 2015. Poza współpracą z Neon Game, Amaya współpracowała też z muzykiem, producentem i dj’em Victor’em Barranqueras, znanym szerzej jako Victor Ark.
W 14 lutego 2014 roku została zaproszona u boku Neon Game na galę Sthlm Italo Disco Party gdzie wystąpiła na jednej scenie obok takich sław jak Fred Ventura, Brian ice czy Albert One.
Poza wspomnianymi wcześniej singlami wydanymi na czarnym krążku, utwory Amayi zostały zamieszczone na składankach ZYX Italo-Disco New Generation, znanej serii wytwórni ZYX Music, która sukcesywnie wzbogaca je o kolejne wydania. Na przestrzeni 2015-2016 znalazły się tam takie przeboje jak Trapped, Car Crash, New Ways i To The Top.
opracowanie: Artur Góralczyk dla RM80.pl

15 lutego 2017
Cristina Manzano
Hiszpańska wokalistka urodzona 24 czerwca 1968 roku w Sabadell, w prowincji Katalonii.
Mając 20 lat wchodzi w skład nowo powstałej formacji Squash Gang, którą współtworzyła z braćmi Quijada, muzykiem Francisco oraz wokalistą José. Wspólnie w 1986 roku nagrywają dla hiszpańskiej wytwórni Blanco y Negro przebój I Want An Illusion, który stał się jednym z niepowtarzalnych klasyków gatunku Italo-Disco. Należy zaznaczyć, że Cristina była współautorką wszystkich hitów Squash Gang, głównie pisząc do nich teksty. Jednak lata 80-te to tak naprawdę tylko dwa nagrane single, oprócz wspomnianego I Want An Illusion w 1987 roku grupa nagrała jeszcze równie udany przebój Moving Your Hips. Na tym grupa zakończyła swoją działalność. Po długich latach ciszy Cristina wraz z braćmi Quijada reaktywuje grupę i nagrywa kolejne dwa maxi single, w 2009 roku When I Close My Eyes oraz dwa lata później Hey You. Oba single wydała nowa wytwórnia płytowa Five4It Records z Hiszpanii. I tutaj kończy się wspólna historia Cristiny i Squash Gang. Bracia podejmują decyzję o nie kontynuowaniu dalszej działalności.
Cristina nawiązuje kontakt z producentem muzycznym Tony’m Costa i wkrótce owocem tej współpracy jest pierwszy solowy singiel Stay With Me, wydany w formie cyfrowej przez Gloobal Music w 2015 roku. Jeszcze w tym samym roku nagrywa wspólnie z Tonym Costą kolejną piosenkę Only Dream oraz w 2016 roku Paradise. Przeboje nagrane przez Tonego Costę przynoszą artystce spodziewaną popularność. Jej utwory solowe zostają wydane na składankach serii ZYX Italo-Disco New Generation. Cristina koncertuje solowo i ostatecznie wraz z Tonym nagrywają nową wersję I Want An Illusion, na czym kończy się ich współpraca z uwagi na rozbieżności osobiste. Końcem 2016 roku Cristina związuje się z nową wytwórnią Libelula Music. Owocem tej współpracy są remixy wcześniej nagranych piosenek dla Gloobal Music oraz zupełnie nowa piosenka Toyjours. Utwór został zaśpiewany po francusku i nieco odbiega od tego, do czego przyzwyczaiła swoich fanów Cristina.
opracowanie: Artur Góralczyk dla RM80.pl

14 lutego 2017
TQ
TQ to Truc Quynh – piosenkarka urodzona w Wietnamie, która jako dziecko, jeszcze w latach 80-tych emigrowała do Kanady, skąd 10 lat później ostatecznie przeniosła się do Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. Tam też poznała producenta i reżysera muzycznego Ian’a Nguyen’a. Odtąd tworzą parę, a Truc oficjalnie nazywa się Nadine Nguyen. Razem z Ian’em stworzyli swego rodzaju muzyczny duet jako DJ BPM. Zanim nagrała swój pierwszy singiel wspomagała wokalnie Pascala Languirand (Trans-X) w czasie występów w klubach Los Angeles. Pierwszy utwór, który zaśpiewała solowo na scenie to Danger, z repertuaru The Flirrts.
W 2012 roku nagrywa swój pierwszy wielki przebój Let’s Go To Tokyo przy współpracy z wytwórnią Space Sound Records (SSR). Nagrywając singiel do współpracy zaproszono wielu artystów, muzyków i producentów z kręgu Italo-Disco, takich jak Mirko Hirsch, Trans-X, Michiel Van der Kuy czy Marco Rochowski. Dosyć szybko ukazywały się kolejne przeboje, gdzie TQ śpiewała w duecie z takimi legendami muzyki Italo-Disco jak Linda Jo Rizzo, Fancy, Kristian Conde, Trans-X, Fred Ventura i Ken Laszlo między innymi.
19 grudnia 2014 roku nakładem niemieckiej wytwórni ZYX Music ukazuje się debiutancki album, na którym umieszczono wszystkie dotychczas znane piosenki TQ. Album wzbogacono też płytą DVD z wszystkimi teledyskami, które nakręcił Ian Nguyen. Niedługo po tym Nadine ogłasza, że raczej nie zamierza kontynuować swojej kariery muzycznej. Fani nie dali jednak za wygraną i masowo wspierali wokalistkę, czego owocem była kolejna produkcja w roku 2015 w duecie z Lindą Jo Rizzo do nowej wersji piosenki Life Is A Story – oryginalnie polskiej piosenki „Bajka” grupy Setus. W 2016 roku nagrywa kolejny numer ze skandynawską grupą Italove. I Need Your Love od razu staje się przebojem, na który czekali jej fani.
Po prawie trzyletniej przerwie, ponownie nawiązuje współpracę z Kristianem Conde. Owocem czego są dwa kolejne utwory, które nagrali wspólnie – latem 2019 utwór „Future”, który skomponował Kyke Serrano do słów Kristiana Conde oraz początkiem 2020 roku – „Island Girl”, który skomponował rosyjski muzyk Alexander Panoff.
A zatem jeszcze usłyszymy o pięknej wokalistce rodem z Wietnamu, która stała się prawdziwą ikoną New Generation Italo-Disco.
opracowanie: Artur Góralczyk dla RM80.pl

14 lutego 2017
Mode One – Heaven Is Waiting (2016)

13 lutego 2017
Mode-One
Urodzony 21 lipca 1972 roku w Hiszpanii. Na stałe zamieszkały w Barcelonie. Naprawdę nazywa się Raul Olivares Garrido, a jego pseudonim muzyczny Mode One jest połączeniem dwóch formacji muzycznych, którymi za dzieciństwa się fascynował. Jednak największy wpływ na jego muzyczne poczynania miał niemiecki duet Modern Talking, z którego Raul czerpał swoje własne inspiracje muzyczne.
Jego pierwszy maxi-singiel In The Heat Of The Night był owocem współpracy z hiszpańską wytwórnią Five4It Records, dla której Raul nagrywa również dwa kolejne single – przebojowy Sometimes z 2009 roku oraz kolejny, w duecie z młoda rosyjską wokalistką Margo – My Love In Your Heart, nagrany w 2014 roku. Przy tym ostatnim Raul angażuje się także jako producent muzyczny.
Następne lata to praca nad kolejnymi przebojami, które jednak nie zostały wydane oficjalnie na czarnym krążku. Natomiast praca ta została doceniona, koncertuje w Meksyku i Hiszpanii. W 2012 roku na zaproszenie z Polski poprzez Face Tur, a następnie Back to The Vinyl w 2015 – Mode One jest jedną z gwiazd na imprezie Italo Baltic Party. To pozwoliło Raulowi nabrać nowych sił do pracy nad premierowym albumem. W 2016 roku Raul ogłasza współpracę z Luisem Rodriguezem odpowiedzialnym między innymi za sukcesy Modern Talking czy C.C. Catch. Dzięki ekipie Team33 na Majorce nagrywa ponownie swój przebój „Game Of Love” w duecie z Lian Ross. Niestety początkowy entuzjazm co do pierwszego albumu szybko gaśnie. Album co prawda ukazał się w 2016 roku w wersji elektronicznej, ale jego sprzedaż została wycofana z niejasnych do końca powodów.
Producenci z Team33 postanowili, że zamiast wydania albumu podsumowującego dotychczasową karierę Raula, wydadzą płytę z zupełnie nowymi piosenkami. Album Melodies Of Freedom powstał na przestrzeni 2017 roku kiedy to Raul skomponował wszystkie nowe piosenki poza promującym płytę utworem I Still Love You nagranym w duecie z Lian Ross i wydanym oficjalnie 14 lutego 2018 roku. Ostatecznie drugi album Mode One został wydany początkiem lata 2018 roku. Spełniło się zatem marzenie o swojej pierwszej płycie, na którą czekali fani jak i sam Raul. Melodyjne, taneczne i łatwo wpadające w ucho piosenki wraz z pięknymi balladami są wspaniałym prezentem dla wszystkich, którym dyskotekowe rytmy rodem z lat 80-tych nie są obojętne. Rok 2018 należał do bardzo udanych w karierze Raula, gdyż jesienią ukazał się również pierwszy album artysty Queen Of My Heart , który na licencji Team33 wydała wytwórnia Italo Box Music. Artysta zadedykował ten album zmarłej w tym roku prababci Marii.
Po dwuletniej przerwie nakładem In-OUT Records ukazał się maxi singiel „Man On The Moon”, wydany na płycie winylowej. Poza tytułowym utworem na stronie B maxi-singla znalazł się równie udany numer „Your Heaven Is My Hell”. Za produkcję ponownie odpowiedzialna była ekipa Studia33 z Majorki pod wodzą Luisa Rodrigueza. Przy okazji warto dodać, iż typowe altowe chórki dogrywał Rosjanin AlimkhanOV (Andrey Alimkhanov).
opracowanie: Artur Góralczyk dla RM80.pl

13 lutego 2017
Baccara
Historia hiszpańskiego duetu Baccara rozpoczęła się w późnych latach 70-tych XX wieku i jest częścią muzyki z gatunku disco-funk. Oryginalny skład tworzyły: María Mendiola (urodzona 4 kwietnia, 1952 roku, w Madrycie) i Mayte Mateos (urodzona 7 lutego 1951 roku w Logroño). Dziewczyny prezentowały swój wizerunek sceniczny opierając się na pięknych sukniach oraz kontraście bieli i czerni. Gdy jedna z wokalistek ubrana była na czarno, druga pojawiała się na biało. Pierwszym producentem i kompozytorem większości znanych piosenek zespołu był Rolf Soja, któremu towarzyszył podczas nagrań Frank Dostal – autor tekstów.
Wszystko zaczęło się w 1977 roku, gdy Mayte rozpoczęła naukę tańca w grupie baletowej hiszpańskiej telewizji. Właśnie tam poznała Marię i stały się bliskimi przyjaciółkami. Dziewczyny zdecydowały się opuścić balet i rozpocząć muzyczną karierę jako wokalny duet taneczny. Był to pomysł Maríi, która uważała, że kariera w balecie szybko się skończy. Pierwszy raz zaśpiewały wspólnie w nocnym klubie Cancela w Saragossie, w którym miały występować przez miesiąc. Niestety, szefostwo klubu zerwało współpracę już po trzech dniach. Podobno były zbyt eleganckie i zdecydowanie nie pasowały do tego, co oferował klub swoim klientom. Po tym krótkim epizodzie znajomy Marii zdobył dla nich kontrakt w ekskluzywnym hotelu „Tres Islas”, położonym na hiszpańskiej wyspie Fuerteventura. Ciesząc oczy i uszy turystów, śpiewały tradycyjne hiszpańskie piosenki tańcząc flamenco. Szybko zyskały sympatię, bowiem ich występy cieszyły się ogromnym powodzeniem. Przed jednym z występów dyrektor hotelu wspominał dziewczynom, aby dały z siebie wszystko, ponieważ na wieczornym występie będzie trzech producentów muzycznych z Niemiec. Po występie, Leon Deane z RCA Record, zaprosił obie dziewczyny do Hamburga, gdzie w profesjonalnym studio rozpoczęły próby nagrań pod okiem producenta i kompozytora Rolfa Soji. Wszystkich zachwyciły głosy obu pań i klika dni później panie nagrały swój pierwszy singiel „Yes Sir, I Can Boogie”. Leon Deane miał już przygotowany pomysł na nazwę, którą zaczerpnął od gatunku róży „Baccara”, jak i na czarno-biały wizerunek sceniczny. Tak narodziła się Baccara.
Piosenka „Yes Sir, I Can Boogie” niemal od razu stała się przebojem i szybko pięła się na szczeblach list przebojów w całej Europie. W samych tylko Niemczech, w zaledwie 8 tygodni dotarła na szczyt radiowej listy przebojów. Ogólną sprzedaż pierwszego singla szacuje się dziś na 16 milionów egzemplarzy. Producent Rolf Soja już wiedział, że trafił na żyłę złota, idąc za ciosem, nagrano i wylansowano drugi wielki przebój zatytułowany „Sorry, I’m A Lady„. Utwór utrzymany w podobnej konwencji również stał się wielkim przebojem, przede wszystkim w Niemczech i Hiszpanii. Podczas gdy na parkietach dyskotek królowały jednocześnie dwa przeboje Baccary, trwały już prace nad pierwszym albumem, który to ostatecznie został wydany w listopadzie 1977 roku. Album „Baccara” zyskał tytuł podwójnie złotej oraz podwójnie platynowej płyty. Spektakularny sukces duetu zaowocował zaproszeniem Baccary na ósmą edycję festiwalu piosenki Yamaha World Popular Song Festival, który odbył się w Tokio, 11 listopada 1977 roku. Dziewczyny reprezentowały tam Niemcy Zachodnie.
W styczniu 1978 roku dziewczyny wylansowały kolejny przebój „Darling” – promujący zarazem drugi album „Light My Fire„. Na nim znalazły się też takie znane przeboje jak: „Parlez-vous francais”, „La Bamba” i „My Kisses Need A Cavalier”. Pomimo, że drugi album odniósł spory rozgłos, to jednak wyniki sprzedaży nie były już tak imponujące. Dziewczyny między pracą w studio, prezentowały się na licznych festiwalach oraz brały udział w popularnych nagraniach dla stacji telewizyjnych, podbijając w ten sposób serca nowych fanów. W tym samym roku Baccara wystartowała na międzynarodowym konkursie piosenki Eurowizji w Paryżu, z piosenką „Parlez-vouz francais?”, reprezentując tam Luxemburg. Piosenka zdobyła 7 miejsce w konkursie. Co ciekawe, udział w konkursie przysporzył dziewczynom z Baccara dużo większą popularność w samej Hiszpanii, skąd przecież pochodziły, ale swoją muzyczną karierę rozwijały wówczas głównie w Niemczech. Końcem 1978 roku Baccara nagrała jeszcze jeden duży przebój „The Devil Sent You to Lorado„, który nie ukazał się co prawda na drugiej płycie, ale stał się przebojem w wielu krajach i został wydany na czarnym krążku w Niemczech, Belgii, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, a nawet w Nowej Zelandii.
Intensywne prace w studio RCA zaowocowały w 1979 roku nagraniem trzeciego albumu „Colours„, na którym znalazł się jeden z większych hitów Baccary – „Ay Ay Sailor”, wydanym również na singlu. Poza przebojowym „Ay Ay Sailor” trzecia płyta zawierała inne udane kompozycje; „One, Two, Three, That’s Life”, „Boomerang” oraz „By 1999 (By Nineteen-Ninety-Nine)”. Całość brzmiała bardzo melodyjnie, ale po raz kolejny nie przełożyło się to na finansowe oczekiwania producentów.
Konflikt w zespole!
Ciągła praca nad nowymi piosenkami była wyczerpująca, ale dziewczyny wciąż były spragnione sukcesu. Nie wszystko jednak szło tak jak trzeba. Po nagraniu utworu z singla „Sleepy-Time-Toy” María zauważyła, że jej głos był niemal niesłyszalny i ograniczał się w zasadzie do chórków. Po przesłuchaniu utworu „Candido” – umieszczonego na stronie B, okazało się, że sytuacja wygląda tak samo. María zaprotestowała i zażądała wycofania singla ze sprzedaży. Ostatecznie jednak singiel trafił na rynek w niezmienionej wersji. María zaczęła podejrzewać, że Ralf zrobił to celowo, aby przygotować Mayte do kariery solowej. Gdy poprosił dziewczyny, aby promocyjne zdjęcia zostały zrobione w formie indywidualnej, podsycił podejrzenia. Mayte jednak odrzucała oskarżenia, gdyż uważała, że za całość projektu i sposób w jaki nagrano piosenki odpowiedzialni byli ludzie ze studia. Tym bardziej, że finansowo nadal miały ten sam udział w zyskach i gażach. Konflikt między dziewczynami przeniósł się też na poziom producencki. Ralf Soja i Frank Dostal postanowili odejść z projektu natomiast pracą przy singlu „Colorado„, jak i nad całym czwartym albumem „Bad Boys” przejął Graham Sacher. Album ukończono w Londynie w atmosferze skandalu, gdyż żadna z pań nie chciała, aby nowy materiał został wydany. Jednocześnie musiały wypełnić zobowiązania z wytwórnią i prace ukończono, a płyta trafiła do sklepów dopiero w 1982 roku. Niestety w następstwie konfliktu nastąpił koniec Baccary, jaką w tamtych latach mogliśmy podziwiać. Panie nie zamieniły już więcej ze sobą ani słowa, nie ukrywając urazy w licznych wywiadach na przestrzeni późniejszych lat. Czwarty album okazał się niewypałem i kompletną klapą, do tego nie współgrał wizerunkowo i muzycznie z tym, czym jako Baccara były dotychczas utożsamiane. Czy podejrzenia Maríi były prawdziwe? Trudno powiedzieć, ale krótko po konflikcie, jeszcze w 1981 roku to ona sama nagrała solową płytę pod wymownym tytułem „Born Again” (Narodzona na nowo), w kooperacji z wytwórnią Electrola (EMI). Mayte natomiast pozostała przy wytwórni RCA i w tym samym czasie, we współpracy z Ralfem nagrała dwa single: „Recuerdos Del Ayer / Tendras Siempre Mi Amistad” (Wspomnienia z wczoraj / Będziesz miała zawsze moją przyjaźń). Tytuły dwóch utworów z pierwszego singla z 1981 roku wprost nawiązywały do ówczesnej sytuacji między byłymi już partnerkami. Drugi singiel to wydany tego samego roku „Souvenirs From Paradise”. Trzeci solowy singiel „Malagueña„, María nagrała jeszcze w RCA, ale bez udziału Ralfa za sterami produkcji.
Odtąd obie Panie kontynuowały swoje muzyczne kariery osobno, jednak nie chciały zrezygnować ze spuścizny Baccary. Powstały dwa odrębne projekty Baccara, których losy dla wielu ich wielbicieli były zawikłane i trudne do zrozumienia. W 1983 roku Mayte zaprosiła do swojego projektu Marissę Perez – koleżankę, z którą utrzymywała przyjaźń z czasów pracy w balecie dla telewizji hiszpańskiej. Współpraca obu Pań trwała przez około rok i opierała się głównie na koncertowaniu i prezentowaniu dokonań Baccary z najlepszego okresu. Po nieporozumieniach, Marissa opuściła duet i w 1985 roku dołączyła do Marii Mendioli w projekcie New Baccara, który to z kolei powołał do życia słynny niemiecki producent Luis Rodriguez. Pod szyldem New Baccara, Maria i Marissa nagrały kilka przebojowych piosenek, w charakterystycznych dla Lusisa aranżacjach. Były to: „Fantasy Boy”, „Call Me Up” oraz „Touch Me”. Po krótkim epizodzie jako producent New Baccary, Luis porzuca projekt. Kilku lat później, do współpracy z New Baccara powraca Rolf Soja, który zajął się produkcją nowej, odświeżonej wersji „Yes Sir, I Can Boogie ’90”, wydaną jako singiel na płycie kompaktowej. Dziewczyny nagrały też materiał na nowy i jak się okazało – jedyny album New Baccary pod producencką opieką Martin’a Colgan’a. Niestety album „Fun” wydany w 1990 roku, właściwie przeszedł bez echa. Po czym projekt „New Baccara” odszedł w zapomnienie. Obie Panie kontynuowały koncerty już jako Baccara.
Z drugiej strony, w 1983 roku – po odejściu Marissy, do Mayte dołączyła Australijka Jane Comerfold, z którą tworzyła przez około rok swój alternatywny projekt Baccara. Przy boku Mayte przewinęło się wiele partnerek. Niektóre ze źródeł podają, że na przestrzeni lat podczas koncertów z Mayte występowało łącznie 13 różnych dziewczyn. W 1999 roku do projektu z Mayte dołączyła Cristina Sevilla i razem nagrały nowy album Baccara 2000, również pod tym samym szyldem, czyli jako Baccara 2000. Płyta niemal nie przebiła się na rynku muzycznym. W 2004 roku Cristina opuściła grupę. Mayte natomiast, kontynuowała karierę z nową partnerką – Palomą Blanco. Wspólnie, w roku 2008 nagrały album „Satin ……. In Black & White„. Płyta składała się głównie z nowych wersji znanych piosenek, oraz kilku nowych produkcji, które nie zachwyciły. Razem występowały prawie 20 lat prezentując przeboje Baccary w wielu zakątkach świata. Ich losy zamykają się w lipcu 2025 roku, kiedy to Mayte ogłosiła, że jej wieloletnia partnerka Paloma, opuściła Baccarę i jest zmuszona kontynuować karierę samodzielnie.
Wracając w naszej opowieści do projektu Baccary z Marią Mendiolą, która była niejako bezpośrednią spadkobierczynią oryginalnej Baccary – po zakończeniu epizodu w New Baccara, María przez wiele lat nie koncertowała, a skupiała się bardziej na życiu prywatnym. Dopiero w 2017 roku Luis Rodriguez, ponownie zainteresował się projektem i zaprasił do współpracy Marię, z którą jak już wiemy współpracował wcześniej przy projekcie New Baccara w latach 80-tych, oraz Cristinę, która wcześniej przez krótki czas tworzyła duet Baccara, ale z Mayte . Aby nie tworzyć konfliktu interesów projekt nowej Baccary pod wodzą Luisa nazwano „Baccara feat. Maria Mendiolą & Cristina Sevilla”. Pod tym szyldem w Studio33 na Majorce nagrano zupełnie nowy singiel „Gimme Your Love„. Numer ten znalazł się też na przygotowanym w 2017 roku albumie „I Belong To Your Heart„. Był to udany powrót z zupełnie nowym, przebojowym materiałem. Latem 2021 roku nagrano ostatnią piosenkę z udziałem Marii Mendioli. Był to singiel „No Sir, Don’t Say Goodbye„. 11 września 2021 roku Maria zmarła w wieku 69 lat. Skończyła się pewna epoka, ale jak się okazało dziedzictwo Baccary wciąż żyje. Cristina Sevilla, która została z wieloma muzycznymi pomysłami i projektami do zrealizowania, postanowiła rok później kontynuować projekt Baccara, zapraszając do współpracy swoją długoletnią przyjaciółkę. W ten sposób do projektu dołączyła Helen De Quiroga. Pierwszy ich singiel pod znamiennym tytułem „Don’t Let This Feeling Go Away” (Nie pozwól, aby to uczucie odeszło) został nagrany w studio Team33 i pojawił się w wersji cyfrowej 9 wrześnie 2022 roku. Dwa lata później Panie z Baccary nagrały kolejny przebój „Vamos Al Cielo”, a w święto zakochanych 2025 roku, wydano kolejny przebojowy utwór „Vamos Al Cielo„. Obecnie duet pracuje nad nowym albumem, czego dowodem może być nagrany w czerwcu 2025 roku, we współpracy z arabskim dj-em Jean’em Paul’em D. utwór „Qatar My Love„.
Na koniec…. Mity i fantazje na temat Baccary? Jakby było mało zawiłości w całej tej historii, w internecie często powielane są nieprawdziwe informacje jakoby w Baccara występowała Gina T. (Gina Tielman). Wyjaśniając sytuację – Gina T. nigdy nie miała nic wspólnego z projektem Baccara, o czym sama niejednokrotnie informowała. Jedynym prawdziwym powiązaniem między Giną a Baccarą jest fakt, że dziewczyny z Baccary swoją karierę rozpoczęły w Niemczech, podobnie jak zrobiła to urodzona w Holandii Gina T. Niemniej jednak oba projekty tworzyły w różnych wytwórniach i z zupełnie innymi producentami.
Plotki o relacjach Giny T. z Baccarą wzięły się też od nieodpowiedzialnych rosyjskich producentów, którzy na nieoficjalnym wydaniu płyty z przebojami Baccary umieścili również piosenki Giny T.
Edycja i poprawki oraz uzupełnienie tekstu dla RM80.pl: ©2025 Artur Góralczyk.