Italo-Disco
15 lutego 2017
Radiorama
Duet Radiorama powstał w 1985 roku i stał się jednym z fundamentów muzyki nurtu Italo Disco. W latach 1985-1992 utwory śpiewane były początkowo przez Mauro Farinę – wokal męski wiodący i oraz Clarę Moroni – głos żeński, w późniejszym okresie również przez Simonę Zanini Na okładkach płyt trudno jednak szukac ich wizerunku bowiem modele użyczający twarzy Radioramie zmieniali się, co łatwo zaobserwować na okładkach gdy posiada się wszystkie oryginalne single. I tak Antonella Ferri oraz Oscar Branfazzi byli twarzami Radioramy od 1987 do 1989 roku. Potem Antonella pojawiała się solo z uwagi na repertuar z wyłącznie żeńskim głosem. Oscar pojawił się na kilku singlach solowych w latach 1988 – 1992 przeznaczonych głównie na rynek japoński. Oczywiście użyczał tylko twarzy do okładek płyt, bo piosenki śpiewał Mauro Farina wraz z Clarą Moroni w chórkach. Fakty te były często mało znane w ówczesnym okresie, co myliło fanów, ale nie było sprzeczne z konwencją samego nurtu, choćby ze względu na medialny image – na zachodzie już w tym okresie stawiano na „urodę”, którą nie grzeszył Mauro. Aranżacje i kompozycje grupy były w większości dziełem Giuliano Crivellente i Mauro Fariny. Byli oni jednocześnie producentami, muzykami i kompozytorami, a pomagali im w tej działalności Marco Bresciani i Paolo Gemma.
Pierwszym hitem pod szyldem Radiorama stał sie utwór „Chance To Desire” wykonywany przez Włocha Hanka Shostack’a, utwór ten cieszył się wielką popularnością w dyskotekach włoskich, niemieckich i szwajcarskich. Kolejnym singlem okazał się „Desire”, który ukazał się na Gwiazdkę w 1985 roku stanowiąc doskonały prezent dla fanów. Pierwszy album „Desires and Vampires” trafił na półki w roku 1986 roku, nakładem wytwórni Out Records. Dzięki jego popularności w całej Europie i nie tylko, odbyło się pierwsze wielkie tourne Radioramy . Odniosło ono spory sukces także w kraju kwitnącej wiśni gdzie do tej pory Radiorama ma swoich zagorzałych zwolenników.
Drugi album „2nd Album” ukazał się w 1987 roku, już w wytwórni Radiorama Records i zawierał 8 utworów na dwóch stronach. Duża popularnością cieszyły się nagrania „Yeti” i „Aliens”. W latach 1988 i 1989 Radiorama wydała kolejne dwa longplaye.
Od roku 1989 zespół artystów mimo, że tworzył nadal zaniechał użyczania swoich głosów (wyjątek to piosenka „Aliens2” z 1992 roku). Także rok 1990 był dla grupy przełomowy, gdyż idąc zgodnie z trendami mody zdecydowali się na zmianę stylu z Italo na bardziej modne Euroenergy i Eurobeat. W tym zabarwieniu Radiorama wydała nowy album „The Fifth” zawierający 9 nowych kompozycji. Mimo tych zabiegów zespół największe sukcesy święcił w latach 80, kiedy sprzedaż sięgała dziesiątków milionów egzemplarzy a samo „Aliens” znalazło ponad milion nabywców. W 1999 roku team Radioramy wydał jeszcze Album „Word Of Radiorama” będący różnymi mixami ich wcześniejszych przebojów.
Warto podkreślic, że w latach świetności zespół wystąpił także w Polsce. W ramach programu „dyskoteka po włosku”z dwójki modeli na scenie i przed telewidzami pojawiła sie wyłacznie Antonella Ferii (ur. 13.VI.1965). Zabrakło Oskara Branfazzi gdyż w 1989 (a wtedy duet przebywał w Polsce) drogi artystyczne gwiazd się rozeszły.
Obecnie Mauro Farina wraz z grupą sprawdzonych przyjaciół z Factory Sound Studio w Weronie co jakis czas wydaje nowe kompozycje pod szyldem Radioramy. Ukazuja sie one również na winylach za sprawą 21st Century Records – wytwórni należącej i założonej przez Mauro. Wyróżnic tu nalezy kompozycje tj. „Di Da Di”, „Cause the night” czy „Let be me”. Dawna legenda Radioramy – najsłynniejszej grupy spod znaku Italo ciągle pobrzmiewa i te nowe wydawnictwa wciąż znajdują nabywców ale daleko im do oryginału – oryginału który dwie dekady temu wyznaczał co w muzyce tanecznej przebojowe i oryginalne.
Obecnie RADIORAMA jest marką – studyjnym projektem, który od czasu do czasu ożywa na potrzeby komercyjne.
Materiał źródłowy z internetu, sprostowania: Rafalo dla RM80.pl
15 lutego 2017
Linda Jo Rizzo
Urodzona 1 kwietnia 1955 roku w Nowym Jorku, gdzie spędziła swoje dzieciństwo. Jako nastolatka marzy o karierze modelki i piosenkarki. Przeprowadza się do Mediolanu we Włoszech gdzie pracuje początkowo jako modelka, ale też rozpoczyna pierwsze próby wokalne w studio CBS oraz Baby Records. Występuje również w telewizji, koncertuje z takimi wykonawcami jak Pupo, Umberto Tozzi czy Adiano Celentino. Na krótko przeprowadza się teź do Lisbony w Portugalii gdzie pracuje ponownie jako modelka, a magazyn „Muhler d’ Hoje” wybiera ją modelką roku.
Kończąc swoją karierę jako modelka Linda wraca do Nowego Jorku aby skończyć studia w zakresie żywienia. Prowadzi też swoją własną działalność jako konsultant do spraw żywności dużej firmy w San Francisco.
Krótko po tym, w roku 1982 roku poznaje w Nowym Jorku Bobby Orlando, który proponuje jej dołączenie do grupy The Flirts, co okazało się znamienne w późniejszej karierze Lindy. Rok później razem z The Flirts nagrywa Passion – jeden z największych klasyków disco. Również w 1983 roku z The Flirts nagrywa pierwszy album zatytułowany Born To Flirt. Po niemal trzyletniej przygodzie z The Flirts w 1985 roku rozpoczyna swoją solową karierę. Jej pierwszy singiel Fly Me High od razu staje się przebojem nie tylko w europejskich dyskotekach. Na fali popularności gatunku Italo-Disco nagrywa kolejne przeboje dla niemieckiej wytwórni ZYX Records. Są to Heartflash (Tonight) oraz jej najbardziej rozpoznawalny przebój You’re My First, You’re My Last, oba nagrane w 1986 roku.
Linda koncertuje w największych dyskotekach po obu stronach Atlantyku. Jej kariera nieco przygasa w latach 90-tych za sprawą spadku popularności muzyki Italo-Disco. Dopiero odrodzenie się tego gatunku, nazywanego również New Generation Italo-Disco sprawia, ze ponownie usłyszeliśmy o Lindzie. W roku 2012 nagrywa swój tak naprawdę pierwszy album solowy Day Of The Light. Kolejne single nagrywa w duecie z TQ i Fancy’m, a w 2014 roku cover przeboju U.S.S.R z repertuaru Eddy Huntingtona. W końcu ponownie dla ZYX-a powstaje też drugi solowy album – Fly Me High (The Album) wydany w 2015 roku.
W roku 2017 wystąpi pierwszy raz w Polsce jako gwiazda Baltic Party – imprezy Italo-Disco organizowanej corocznie na promie Stena Line.
15 lutego 2017
David Lyme – I Don’t Wanna Lose You (1986)
15 lutego 2017
David Lyme
Prawdziwe imię i nazwisko, to Jordi Cubino Bermejo urodzony 22 listpada 1966roku. Hiszpański piosenkarz, autor tekstów i fotomodel.
Jest jednym z filarów tzw. dźwięku Valley, który zasłynął w Europie w 1980 roku. David Lyme swoje muzyczne warsztaty zaczynał w operach, a swoje powołanie do nurtu Disco odkrył całkiem przypadkowo. Przełomem w jego muzycznej karierze był rok 1985, wtedy to na rynku muzycznym pojawił się jego pierwszy singiel zatytułowany „Bambina”. W tym samym roku piosenkarzowi udaje się wylansować jeszcze jeden super hit „Let’s Go To Sitges”. Piosenka ta była śpiewana również w dwóch innych wersjach „Let’s go to Canariess”, oraz „Let’s go to Lloret”.
Popularność tego piosenkarza rosła z dnia na dzień z tygodnia na tydzień nie tylko dyskoteki w całej Europie grały jego przeboje, ale również na Filipinach, czy w Japonii gdzie przez wiele lat był bardzo popularny!
Maszyna zatytułowana David Lyme nie zwalnia tempa i powstają kolejne wspaniałe przeboje „Playboy” (1986), „I Don’t Wanna Lose You” (1986). Już w następnym roku (1987) możemy słuchać i bawić się na dyskotekach przy takim pięknym i tanecznym utworze tego artysty jak „Bye Bye Mi Amor”.
Kolejne lata piosenkarz spędza na koncertowaniu po Europejskich miastach w swoim studiu pisze teksty, tworzy muzykę, powstają kolejne piosenki takie jak „Never Say You Love Me”(1988), oraz „Lady” (1989). Lata 90’ to walka o byt na muzycznym rynku Euro i Italo w roku 1990 David Lyme wydaje swój ostatni singiel „Perestroika”, który nie odniósł już takiego sukcesu jak jego poprzednie piosenki.
Tym samym kariera dość barwna obfitująca, okraszona wielkimi przebojami, które rozgrzewały nie jeden parkiet w dyskotekach całej Europy w tym Polski dobiegła końca.
Pocieszające jest to że ten utalentowany artysta nurtu eurodisco nie spoczął na laurach zaszył się w swoim studio muzycznym i komponował muzykę dla innych artystów.
Jest on producentem, autorem muzyki do spotów reklamowych uznanych światowych koncernów między innymi Coca Cola, czy Chupa Chups. W roku 2004 wytwórnia muzyczna Sony Music wypuściła na rynek kompilację singli z dorobku tego hiszpańskiego artysty.
Oficjalny hymn Mistrzostw Świata FIFA 2006, który sprzedał się w ponad 2.000.000 egzemplarzy w trakcie uroczystości, to dzieło samego Davida Lyme.
Wchodząc na oficjalną stronę tego artysty możemy się dowiedzieć że ten piosenkarz nadal jest aktywny w muzycznym świecie, nadal tworzy muzykę, pisze teksty… nie tylko dla siebie, ale również dla innych gwiazd światowego formatu.
W listopadzie 2016 roku David Lyme nagrywa nowy utwór, który dostępny jest jedynie w formacie cyfrowym. Jak powiedział, zrobił to jako ukoronowanie swojej 30 letniej pracy jako artysta. Numer „Supersonic Love” utrzymany jest w tanecznym klimacie, jednak odbiegającym znacznie od tego, do czego przyzwyczaił swoich fanów w początkach swojej kariery jako David Lyme.
15 lutego 2017
Eddy Huntington – Up And Down (1987)
15 lutego 2017
Eddy Huntington – U.S.S.R. (1986)
15 lutego 2017
Eddy Huntington
Edward „Eddy” Huntington urodzony 29.10.1965 w Peterlee w Wielkiej Brytanii – brytyjski muzyk nurtu Italo Disco.
Po ukończeniu 18 lat przeniósł się z północy kraju do Londynu. Zanim jednak został piosenkarzem pracował.jako model bo przystojniak był z niego nie byle jaki.
Eddy jest artystą, który miał szczęście spotkać dobrych producentów i pracować z kilkoma fascynującymi ludźmi. Przeszedł rodzaj wideo-telefonicznego przesłuchiwania z Baby Records i przez telefon puszczono mu muzykę z „USSR”. Wkrótce udał się do Mediolanu na sesję nagraniową i wtedy wszystko się zaczęło. Płyta została wydana jeszcze bez kontraktu, więc szybko podpisał kontrakt z Esquire (Baby) na dalszą współpracę. Roberto Turatti i Miki Chieregatto byli producentami wszystkich utworów, słowa większości piosenek napisał nie kto inny jak sam Tom Hooker, amerykanin mieszkający w Mediolanie. Eddy wielokrotnie wspomina, podkreśla że miał niesamowite szczęście, że „USSR” była jego pierwszą piosenką i na swej drodze spotkał takich wybitnych producentów. Pokochał ten utwór natychmiast i nagrał go w ciągu tygodnia, następnie dowiedział się, że jest na włoskich listach przebojów, bo nie był tego nawet świadomy, że tak szybko ten utwór został wydany. Piosenka „USSR” jest klasycznym kawałkiem Italo Disco i prawdopodobnie najprawdziwsza w tym właśnie stylu.
Po wylansowaniu tego utworu zaczął się pokazywać w telewizji włoskiej, portugalskiej, francuskiej, hiszpańskiej, belgijskiej i niemieckiej, oraz na kasetach wideo w wielu innych krajach.
Był na Festival Bar we Włoszech, miał tournee po Włoszech i Portugalii, oraz kilka występów w Niemczech. Artysta sporo czasu poświęcił tej jednej piosence, a nie skupiał się na promowaniu innych nagrań jak chociażby „Up & Down”. Nagranie „USSR” zostało wydane w 1986 roku i stało się wielkim hitem w Europie i krajach byłego Związku Radzieckiego.
W roku 1989 wydał swój jedyny album Bang Bang Baby na którym znalazły się również super udane piosenki zasługujące na miano mega hitów „Hey Senorita”, „Physical Attraction”, „May Day”, „Bang Bang Baby”.
Wycofał się z przemysłu muzycznego na początku lat 90′ i został nauczycielem w szkole podstawowej Eldon Grove Primary School w Hartlepool w Anglii. Następnie przeniósł się wraz z żoną do Tajlandii gdzie uczył w międzynarodowej brytyjskiej szkole Bangkok Patana School w Bangkoku.
Po wieloletniej przerwie, 6 lipca 2009 roku nakładem wytwórni płytowej I Venti d’Azzurro Records ukazał się singel zatytułowany „Love for Russia”.
20 lutego 2010 roku artysta wystąpił w Polsce, podczas zlotu fanów muzyki Italo Disco w Warszawie.
Trzy lata później 26 lutego 2013 roku został wydany kolejny singel Eddy’ego Huntingtona, zatytułowany „Rainy Day in May”. 5 kwietnia tego samego roku miała miejsce premiera kompilacji ZYX Italo Disco New Generation Vol. 2, na której znalazł się utwór „Honey, Honey”.
W jednym z wywiadów artysta powiedział … „Fani Italo Disco są najlepsi, zawsze byli i nadal są wierni tej muzyce i czują ją do głębi. Mam nadzieję, że miałem chociaż mały udział w tym co dobre w tej muzyce. Jestem dumny z bycia częścią wspaniałej światowej sceny muzycznej.
Dziękuję każdemu, kto kiedykolwiek kupił lub słuchał i czerpał zadowolenie z moich piosenek. Mam nadzieję, że wkrótce będę znów nagrywał. Sprawiacie, że Italo Disco wciąż istnieje.”
13 lutego 2017
Miko Mission – How Old Are You? (1984)
13 lutego 2017
Miko Mission – Two For Love (1985)
12 lutego 2017
Silver Pozzoli – Around My Dream (1985)
12 lutego 2017
Silver Pozzoli
Włoski piosenkarz i muzyk, który swoją największą karierę zdobył w połowie lat 80-tych jako gwiazda italo-disco. Silvio Pozzoli urodził się 19 lipca 1953 w Mediolanie we Włoszech. Zanim jego nazwisko na dobre zagościło wśród gwiazd italo-disco Silvio pracował w studio w różnych projektach muzycznych, a jednym z najbardziej znamiennych okazał się Club House i jego najbardziej znana produkcja przy której wykorzystano częściowo numer Michaela Jacksona „Billie Jean”. Produkcja „Do It Again (Medley With Billie Jean)” z 1983 roku zdobyła uznanie po obu stronach Atlantyku, zwłaszcza w na trudnym rynku brytyjskim. Jeszcze wcześniej, w 1980 roku Silvio wraz Vincenzo Tempera tworzył duet Gli Ypsylon, z którym nagrał utwór „Astro Robot Contatto Ypsylon” dla włoskiej telewizji. W tym samym czasie nagrał też z trójką innych muzyków singiel „La Principessa Sapphire”. Utwór był nagrany na potrzeby telewizyjnej bajki dla dzieci i został wydany na singlu jako formacja I Cavalieri Di Silverland w 1980 roku. Zresztą nie była to jedyna produkcja tego typu, w której Silvio brał udział, bowiem od 1979 roku pracował w studio dla filmów rysunkowych w formacji I Micronauti oraz Louisiana Group.
Prawdziwym przełomem w karierze Silvio był moment, w którym został zaproszony do współpracy dla wytwórni Many Records – specjalizującej się w muzyce dyskotekowej, zwanej później „italo-disco”. W 1984 roku Silvio został zakontraktowany jako głos projektu „Den Harrow” nagrywając „Mad Desire”. Później Silviego zastąpił w tym projekcie Tom Hooker. Latem 1985 roku już jako Silver Pozzoli nagrywa przebój Step By Step, a zaraz potem „Around My Dream” – swój największy przebój i jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów italo-disco w całej historii tego nurtu. Singiel sprzedał się w dziesiątkach milionów sztuk i był wydany w najbardziej odległych zakątkach świata. Rok później wydano remix „Around My Dream”, który również sprzedawał się jak przysłowiowe „ciepłe bułeczki”. Zanim światło dzienne ujrzał pierwszy album Silvera, w 1986 roku ukazał się trzeci singiel „From You To Me”, który niestety nie powtórzył sukcesu poprzednich dwóch. Album „Around My Dream” wydany został w 1987 roku i zawierał trzy pierwsze single jak i kilka nowych utworów, które były również promowane jako maxi-single. Największą popularnością cieszyły się „Pretty Baby”, „Chica Boom” oraz „Cross My Heart” – wszystkie wydane w 1987 roku.
Latem 1988 roku Silver Pozzoli gościł w Hiszpanii gdzie udzielał się w chórkach przy produkcji drugiej płyty Davida Lyme. Pomagał jako aranżer utworu „Never Say You Love Me”, a także współautor przeboju „Let Me Be Your Love”, który jeszcze tego samego roku został również wydany jako tytułowy maxi-singiel Silviego. Był to właściwie szczytowy moment w karierze Silvio. Z czasem muzyka italo-disco została zepchnięta na margines, aczkolwiek artyści tego nurtu i również Silvio nagrywali kolejne utwory bez większych sukcesów. Jednym z ostatnich przebojów Silvera Pozzoliego był singiel „Love Is The Best” wyprodukowany przez słynną parę producentów – Farina & Crivellente dla wytwórni Time Records. Numer utrzymany był w klimacie Hi NRG – pochodną italo-disco u schyłku swej popularności w Europie.
Lata 90-te to okres, który Silvio poświęcił pracy w studio gdzie chętnie udzielał się wokalnie w chórkach przy produkcjach wielu artystów. Niemniej jednak wydał 3 maxi-single utrzymane przeważnie w stylistyce panującej wówczas na parkietach europejskich dyskotek. W 1992 roku były to kolejno singiele: „All My Love” oraz „With Or Without You” – cover zespołu U2 wraz z „The Logical Song” z repertuaru Supertramp – oba utrzymane w klimacie disco-house. W 1994 roku kiedy nastała moda na tzw. eurodance Silvio nagrał jedyny utwór, który wówczas stylistyką przypominał podobne europejskie produkcje – „Don’t Forget Me”. Niestety w zalewie tego typu produkcji niemal nie został dostrzeżony.
Kolejne długie lata Silvio poświęcił zatem pracy w studio. Po wielu latach zdecydował się na nagranie swojego drugiego albumu. Płyta „Around Your Dreams: Acoustic Versions Of 80’s” ukazała się 9 września 2009 roku i była swego rodzaju muzycznym ukłonem dla fantastycznej dekady lat 80-tych, w osobliwej i bliskiej Silviemu akustycznej odsłonie. Znalazły się na niej między innymi interpretacje takich hitów jak „Smalltown Boy” (Bronski Beat), „Tarzan Boy” (Baltimora), Self Control (Raf) czy „You’re My Heart, You’re My Soul” (Modern Talking).
W okresie od 2012 do 2017 roku był trenerem wokalnym w znanym we Włoszech telewizyjnym programie muzycznym „Tale e quale show”.
21 kwietnia 2018 roku Silver Pozzoli był gwiazdą corocznej imprezy Baltic Party na pokładzie promu Stena Line, gdzie dla licznych polskich fanów zaśpiewał na żywo swoje największe przeboje. Koncert ten na pewno pozostanie w pamięci wszystkich wielbicieli Silvio, którzy mogli podziwiać go w dwóch odsłonach: dyskotekowej – podczas koncertu wieczornego oraz akustycznej – podczas koncertu gitarowego następnego popołudnia.
opracowanie dla RM80: Artur Góralczyk
