Header

Holly Johnson

Holly Johnson właśc. William Johnson (ur. 9 lutego 1960 w Liverpoolu) – angielski muzyk i piosenkarz. W latach 80. należał do popularnego zespołu pop-rockowego Frankie Goes to Hollywood. Od 1989 roku prowadzi karierę solową, nagrywając muzykę w stylach pop, dance i house.
Swoją działalność muzyczną rozpoczął w 1977 roku w Liverpoolu jako basista w punk-rockowej grupie Big in Japan. Z zespołem tym nie osiągnął sukcesu i szybko się z nim rozstał. Pierwszy singel sygnowany własnym nazwiskiem, „Yankiee Rose”, Holly wydał jeszcze w roku 1979. Rok później ukazał się drugi, „Hobo Joe”, jednak oba spotkały się z niepowodzeniem.
Największą sławę zyskał w pierwszej połowie lat 80., jako wokalista i autor tekstów kwintetu Frankie Goes to Hollywood. Z zespołem tym nagrał dwie płyty studyjne i wylansował takie przeboje jak „Relax”, „Two Tribes” i „The Power of Love”. W 1987 roku, pomimo osiągnięcia wielkiego sukcesu, Holly rozstał się z zespołem. Głównym powodem odejścia był konflikt na tle finansowym z producentem Trevorem Hornem z wytwórni płytowej ZTT Records, który miał swój finał w sądzie.
Pierwszą solową płytę, zatytułowaną Blast, wydał w 1989 roku. Okazała się ona sporym sukcesem i dotarła do pierwszego miejsca na liście w Wielkiej Brytanii. Udało jej się także zdobyć status platynowej, a single „Love Train”, „Americanos” i „Atomic City” stały się przebojami. W maju tego samego roku razem z innymi artystami nagrał charytatywny singel z coverem „Ferry ‚Cross the Mersey” zespołu Gerry and the Pacemakers, który zdobył szczyt brytyjskiej i irlandzkiej listy przebojów. Idąc za ciosem, w 1990 roku Holly wypuścił album Hollelujah – de facto składankę zawierającą przeróbki i remiksy piosenek z płyty Blast.
Rok 1991 przyniósł kolejny taneczny album, Dreams That Money Can’t Buy. Nie powtórzył on jednak sukcesu Blast, z powodu braku promocji ze strony wytwórni MCA Records. Stosunki piosenkarza z firmą znacznie się pogorszyły i jeszcze przed wydaniem tej płyty Johnson opuścił MCA. W listopadzie tego samego roku odkrył, że jest nosicielem wirusa HIV. Informację tą oficjalnie ogłosił dwa lata później w dzienniku The Times.
W roku 1994 wydał autobiografię A Bone in My Flute, która zebrała pozytywne recenzje i stała się bestsellerem. Napisał i nagrał piosenkę „Love & Hate” wspólnie z japońskim kompozytorem Ryuichi Sakamoto, a także solowy singel „Legendary Children”, będący hołdem dla społeczności gejowskiej. Oba wydawnictwa nie osiągnęły jednak sukcesu komercyjnego.
W połowie lat 90. Holly poświęcił się swojej drugiej życiowej pasji – malarstwu. Jego prace wystawiane były w takich galeriach jak Tate Liverpool czy londyńskiej Royal Academy. Rozpoczął współpracę z magazynami Details i Modern Painters.
Na rynek muzyczny powrócił wydaną w 1999 roku płytą Soulstream, wydaną przez jego własną wytwórnię Pleasuredome. Z tego albumu szerszym echem odbiła się tylko dyskotekowa wersja przeboju „The Power of Love” z czasów Frankie Goes to Hollywood. Johnson sam wyreżyserował teledysk do singla „Disco Heaven”, w którym pojawił się Boy George.

Dyskografia
Albumy
1989 – Blast
1990 – Hollelujah
1991 – Dreams That Money Can’t Buy
1999 – Soulstream
2014 – Europa

Single
1989 – „Love Train”
1989 – „Americanos”
1989 – „Atomic City”
1989 – „Heaven’s Here”
1990 – „Where Has Love Gone?”
1991 – „Across the Universe”
1991 – „The People Want to Dance”
1994 – „Legendary Children (All of Them Queer)”
1998 – „Hallelujah!”
1999 – „Disco Heaven”
1999 – „The Power of Love”

materiał źródłowy wikipedii

0

Dodaj komentarz

1