Header

Boy George

Boy George, właśc. George Alan O’Dowd (ur. 14 czerwca 1961 w Londynie) – brytyjski piosenkarz i DJ irlandzkiego pochodzenia, były wokalista zespołu Culture Club.
Największe sukcesy odnosił w pierwszej połowie lat 80. jako wokalista zespołu Culture Club, z którym wylansował takie przeboje jak „Do You Really Want to Hurt Me” (1982) i „Karma Chameleon” (1983). Szokował wówczas swoim niekonwencjonalnym wyglądem i stylem bycia. Po rozstaniu z Culture Club rozpoczął solową karierę i w 1987 roku wydał debiutancki album, zatytułowany Sold. Okazał się on dużym sukcesem, podobnie jak pierwszy singel „Everything I Own”. Rok później ukazał się drugi solowy album, lecz nie sprzedał się dobrze. Jego kariera ponownie nabrała tempa w 1992 roku, kiedy to nagrał piosenkę „The Crying Game” do filmu Gra pozorów. Trzy lata później wydana została jego kolejna płyta, Cheapness and Beauty. W latach 1998 i 1999 miała miejsce krótka reaktywacja Culture Club.
Jest homoseksualistą. W latach 80. był związany z perkusistą Culture Club, Jonem Mossem, i większość napisanych przez niego wówczas piosenek opowiadała o burzliwym związku muzyków. Wyznaje buddyzm. Już w latach 80. uzależnił się od heroiny i kokainy. 7 października 2005 został aresztowany w Nowym Jorku za posiadanie narkotyków.
W styczniu 2009, za znęcanie się nad norweskim pracownikiem agencji towarzyskiej, Audunem Carlsenem, został skazany na 15 miesięcy więzienia.
Osiągnięcia Boy George’a wykraczają daleko poza świat klubowy – jest felietonistą dla Daily Express, autorem dwóch świetnie sprzedających się autobiografii, współproducentem, autorem tekstów muzycznych i gwiazdą sceny nagradzanego musicalu ‚Taboo” na Broadway’u I londyńskim West Endzie. Boy George stworzył także swoją własną linię ubrań B-Rude ze sklepami w Nowym Jorku, Los Angeles czy Londynie, nie mówiąc już o miksowaniu na pokazach takich domów mody jak Versace, Phillip Treacy, a także Hugo Boss. Nie dziwi zatem fakt, iż artysta został zaliczony do pierwszej pięćdziesiątki rankingu „100 najwspanialszych Brytyjczyków” BBC.
Jako profesjonalny dj już od lat 70tych, Boy George od niemal 30tu lat związany jest przede wszystkim z muzyką house – od samych jej początków (acid house, Chicago) aż po bardziej współczesne jej odsłony (electro house, techouse). W trakcie swej dj-skiej kariery udało mu się zwiedzić cały niemal świat, od pokrytych śniegiem szczytów Vancouver aż po obsypane złotym piaskiem plaże Bondi. Jego wizyty zapełniały kluby w ponad 70 krajach całego świata.

Jako producent zasłynął na całym świecie przebojami takimi jak „Generations of Love” czy „When Will You Learn”, jego utwory były wydawane nakładem największych wytwórni skupiających się na muzyce tanecznej Ministry of Sound, Sony, GU Music, Virgin, Polystar, Hed Kandi, Universal, Subliminal, EMI, Fantazia a także pojawiały się na tak prestiżowych kompilacjach jak Global Underground, Bedrock, Chill Out Ibiza i Clubbers Guide. Warto także napomknąć o licznych kolaboracjach z przedstawicielami pierwszej ligi światowego dance music, m.in. Erick Morillo, Jeremy Healy, Deep Dish, Rui Da Silva, Afrika Bambaataa, Hi-Gate, Adamski czy Faithless.
Jako centralna postać brytyjskiej sceny klubowej, George, wraz z weteranem Radio 1 Petem Tongiem, zapoczątkował wydawanie flagowej kompilacji Ministry Of Sound, zatytułowanej „The Annual”. Album sprzedał się w przeszło 200 tysiącach egzemplarzy I był swoistym katalizatorem dla globalnej wytwórni MOS. Inne kompilacje firmowane jego nazwiskiem to m.in. „Galaxy Weekender”, „Dance Nation”, a także kolejne odsłony „The Annual”, tym razem skompilowane we współpracy z innym weteranem Radio 1 – Judge Julesem.
Poza własnymi audycjami na antenach Radio 1, Kiss FM, Sirius I Galaxy, Boy George regularnie pojawiał się w wielu programach telewizyjnych, m.in. BBC 1 Jonathan Ross, BBC 2 Jools Holland, MTV Cribs, BPM:tv, Brit Awards, Never Mind the Buzzcocks, CNN, VH1, Top of the Pops oraz CD:TV. Działalność w mediach nie kończy się na radiu I TV: jego felietony ukazały się na łamach tak prestiżowych czasopism branżowych jak Rolling Stone, NME, Q Magazine, The Guardian, New York Times i Mumbai Mirror.

Albumy:

1987: Sold
1988: Tense Nervous Headache
1989: Boyfriend
1989: High Hat
1991: The Martyr Mantras
1993: At Worst… The Best of Boy George and Culture Club
1995: Cheapness and Beauty
1999: The Unrecoupable One Man Bandit
1999: Everything I Own
2002: U Can Never Be 2 Straight
2002: Classic Masters
2010: Ordinary Alien
2013: This Is What I Do
2015: This Is What I Dub Vol 1

materiał źródłowy wikipedii

0

Dodaj komentarz

1