Header

Polska

23 lutego 2017

Urszula

Urszula Kasprzak, urodziła się 7 lutego 1960 w Lublinie – polska wokalistka rockowa, znana jako Urszula.

Biografia

W dzieciństwie uczyła się gry na fortepianie i akordeonie. Ukończyła VIII Liceum Ogólnokształcące im. Zofii Nałkowskiej w Lublinie. Uczęszczała także na zajęcia w lubelskim Studium Piosenki. W roku 1977 jako amatorka uczestniczyła w eliminacjach do Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Piosenką Kopciuszek wyśpiewała sobie główną nagrodę – Złoty Samowar.

Rok później (1978) wystąpiła w koncercie Debiuty na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu z piosenką Umieć żyć, która jednak przeszła bez echa.

Urszula zaprzestała śpiewania i podjęła studia na UMCS w Lublinie. Jednak nie zapomniano o niej. W roku 1980 została zaproszona do udziału w Festiwalu Piosenki w Sopocie, by towarzyszyła wykonawcom w chórkach. W tym samym czasie Urszula nagrała w poznańskim studio sześć piosenek z Ryszardem Kniatem (późniejszym liderem grupy Klincz) oraz towarzyszyła Majce Jeżowskiej w chórkach w nagraniu jej debiutanckiej płyty.

Na przełomie lat 1981 i 1982 miały miejsca ważne dla Urszuli wydarzenia. Romuald Lipko (lider Budki Suflera) za namową Jerzego Janiszewskiego zgodził się skomponować dla Urszuli kilka piosenek. Nagrań dokonano 15 czerwca 1982 roku w poznańskim studio Polskiego Radia. Były to: Fatamorgana ’82, Bogowie i demony i Luz blues w niebie same dziury. Piosenką Fatamorgana ’82 Urszula zadebiutowała w lipcu w jednym z sobotnich bloków Zapraszamy do Trójki. W tydzień potem już była na liście.

Lata 1983-1987 to lata współpracy z Budką Suflera. Należy tu wyraźnie zaznaczyć, że Urszula nigdy nie była wokalistką Budki Suflera. Na koncertach zawsze przedstawiano ich jako Urszula i Budka Suflera, bądź Urszula z towarzyszeniem Budki Suflera.

W roku 1983 ukazał się debiutancki album wokalistki, pod tytułem Urszula. Urszula zdobyła drugie miejsce na Festiwalu Krajów Nadbałtyckich w Karlshamn (Szwecja), nagrodę pisma Mlada fronta na festiwalu Intertalent’83 w Pradze, a także nagrodę za piosenkę Dmuchawce, latawce, wiatr w konkursie Polskiego Radia i Telewizji na Największy Przebój Roku.
W roku 1984 Urszula zadebiutowała na srebrnym ekranie. Zagrała samą siebie w filmie Ryszarda Rydzewskiego Alabama, gdzie wraz z Budką Suflera wykonywała piosenki z płyty Malinowy król.

Wczesną wiosną 1985 roku, z dużym opóźnieniem ukazał się datowany na rok ubiegły drugi album Urszuli – Malinowy Król. W tym samym roku Urszula wystąpiła w musicalu Katarzyny Gaertner Żeglując w dobry czas oraz w filmie Romana Załuskiego Och, Karol. Pochodząca z tego filmu piosenka Baw mnie, zaśpiewana wraz z Sewerynem Krajewskim, została kolejnym przebojem.

Rok 1986 to kolejna płyta, zatytułowana Urszula 3. Rok ten to również kolejny film – tym razem Urszula wystąpiła w telewizyjnym serialu kryminalnym Pawła Karpińskiego Na kłopoty Bednarski. W życiu osobistym był to dla Urszuli ważny rok. Poznała swojego przyszłego męża – Stanisława Zybowskiego.

W lutym 1987 Urszula ruszyła w trasę koncertową po USA. Ważniejsze występy to: Beacon Theatre na Broadwayu, Red Parrot (znana dyskoteka na Manhattanie), polonijny klub Polonez w Chicago, Cardinale Club, a także uczelnie w takich miastach jak Filadelfia, Waszyngton, Detroit, Chicago, Nowy Jork, Boston. Również w tym roku urodził się syn Urszuli i Stanisława Zybowskiego – Piotr.

W roku 1988 Urszula powróciła z USA przywożąc ze sobą datowaną na rok 1989 pierwszą polską płytę kompaktową z muzyką rozrywkową – The Best Of Urszula & Budka Suflera wydaną przez Rock Studio z Nowego Jorku. Jeszcze w roku 1988 ukazała się jej ostatnia płyta analogowa, a zarazem pierwsza nagrywana bez udziału zespołu Budka Suflera – Czwarty raz. Producentem nagrań został Stanisław Zybowski. Na tej płycie Urszula po raz pierwszy zaśpiewała własne teksty. W tym samym roku wzięła udział w nagraniu dwóch piosenek na płytę zespołu Klincz Jak lodu bryła.

W roku 1989 Urszula wystąpiła podczas koncertu Polska Promocja na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie z nowym zespołem Jumbo, którego liderem był Stanisław Zybowski.

Lata 1990-1994 Urszula spędziła w Stanach Zjednoczonych, gdzie koncertowała dla publiczności polskiej i amerykańskiej. W tym czasie ukazały się jej kolejne płyty: Urszula & Jumbo (1992) Best Of…Budka Suflera & Urszula (1992) oraz wydana z okazji jubileuszu dziesięciolecia działalności artystycznej Greatest Hits Of Urszula (1992).

W 1994 roku Urszula wzięła udział w amerykańskiej trasie koncertowej Budki Suflera z okazji dwudziestolecia istnienia zespołu, podczas której przyjmowana była entuzjastycznie. W tym też roku powróciła do Polski.

21 marca 1996 roku w klubie Tango miała miejsce premiera pierwszej po powrocie z USA płyty Biała droga. Album został przyjęty entuzjastycznie i szybko zyskał miano Multiplatynowej Płyty. W tym samym roku Urszula uczestniczyła w festiwalu w Opolu oraz Sopot Rock Festiwal. Brała również udział w koncercie Przystanek Woodstock dla 30-tysięcznej widowni na lotnisku pod Szczecinem, a także zarejestrowała materiał na płytę koncertową Urszula akustycznie, która miała premierę 6 grudnia 1996 i szybko zdobyła status Platynowej Płyty.

23 listopada 1998 odbyła się premiera płyty Supernova, która również uzyskała status Platynowej Płyty.
26 kwietnia 2001, po długim oczekiwaniu, ukazał się Udar, nagrodzony Złotą Płytą. 25 sierpnia podczas Sopot Festival Urszula otrzymała najwyższe trofeum, jakie artysta może zdobyć na festiwalu w Sopocie – statuetkę Bursztynowego Słowika za całokształt dokonań artystycznych.
22 listopada 2001 w warszawskim szpitalu Akademii Medycznej na raka zmarł mąż Urszuli – Stanisław Zybowski. Pomimo tej tragedii Urszula nie poddała się.

17 czerwca 2002 ukazał się dwupłytowy album The Best przygotowany przez Urszulę i jej męża z okazji dwudziestolecia pracy artystycznej. Kompilację wzbogacił także jeden premierowy utwór „To, co było raz”, z muzyką Zybowskiego. Urszula napisała do niego nostalgiczny, ale pełen nadziei tekst, którym żegna się ze swoim mężem, rozpoczynając kolejny etap w swoim życiu. Nieco ponad miesiąc później album uzyskał status Złotej Płyty.
Późną jesienią 2002 roku, jako dodatek do miesięcznika Przyjaciółka ukazał się pierwszy w karierze wokalistki album z kolędami.

Jesienią 2005 roku ukazał się nowy singel artystki „Dziś już wiem”, w którym Urszula „rozmawiała” ze swoim zmarłym mężem Staszkiem, któremu ten utwór był poświęcony. Muzykę stworzył Łukasz Pilch, gitarzysta Budki Suflera. „Dziś już wiem” okazał się wielkim przebojem, jednak zapowiadany wówczas nowy album nie ukazał się przez kolejne cztery lata.

W październiku 2008 roku Urszula nagrała wspólnie z zespołem Czarno-Czarni dwie piosenki na ich płytę „Potęga dansingu”, której premierę zaplanowano na wiosnę 2009 roku. Natomiast w kwietniu 2009 roku pierwsze od czterech lat solowe nagranie Urszuli, „Wstaje nowy dzień”, zostało zakwalifikowane do konkursu „Premiery” festiwalu piosenki w Opolu. W maju artystka postanowiła jednak wycofać się z niego, z powodu kontrowersyjnej decyzji organizatorów o konieczności występowania z półplaybacku. Premiera piosenki odbyła się ostatecznie w czerwcu. Promuje ona nowy album Urszuli, który na rynek trafi jesienią.

W sierpniu i październiku 2009 roku Urszula wystąpi jako gość zespołu Budka Suflera na koncertach w Sopocie podczas festiwalu Sopot Hit Festiwal oraz w Katowicach, z okazji 35-lecia jego istnienia.

Po śmierci męża Urszula związała się z Tomaszem Kujawskim, czego efektem były narodziny jej drugiego syna, Szymona (ur. w maju 2003 roku).

W kwietniu 2014 odbyła się płytowa premiera projektu Miłość mi wszystko wyjaśniła, w którym wzięła udział Urszula. Płyta ukazała się dla uczczenia kanonizacji Jana Pawła II. Tekstami utworów były wiersze Papieża, do których Robert Janson skomponował muzykę.

27 maja 2014 ukazał się album Wielki odlot 2 – Najlepsze 80-te z 10 największymi przebojami Urszuli z lat 80. nagranymi na nowo oraz 2 premierowymi singlami: „Wielki odlot 2” oraz „Mała”.
30 maja podczas festiwalu TOPtrendy Urszula, jako pierwsza polska artystka, po raz drugi w karierze odebrała nagrodę Bursztynowy Słowik za całokształt twórczości. 2 grudnia album Wielki odlot 2 – Najlepsze 80-te został wydany na płycie winylowej.

8 stycznia 2015 Urszula została odznaczona przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

DYSKOGRAFIA

Płyty analogowe

1983 Urszula – Savitor SVT004
1984 Malinowy król – Polton LPP013
1985 Urszula 3 – Arston ALP007
1988 Czwarty raz – Polskie Nagrania Muza SX2630

Płyty CD-Audio

1989 The Best Of Urszula & Budka Suflera – Rock Studio New York
1992 Urszula & Jumbo – Rock Studio New York; Polton;

Teledyski: I am on my own
1992 Best Of…Budka Suflera & Urszula – TA Music,
1992 Greatest Hits Of Urszula – Rock Studio New York,
Single: Rysa na szkle
1996 Biała Droga – Zic Zac,
Single: Euforia, Konik na biegunach, Woodstock, Na sen, Niebo dla Ciebie, Ja płaczę, Biała droga
Teledyski: Euforia, Na sen, Niebo dla Ciebie, Ja płaczę, Biała droga
1996 Urszula akustycznie – Zic Zac,
Single: Coraz mniej, Dmuchawce, latawce, wiatr, Za twoje zdrowie mała
Teledyski: Coraz mniej, Dmuchawce, latawce, wiatr
1998 Supernova – BMG Poland,
Single: Anioł wie, Dnie-YE!, Żegnaj więc, Supernova, Rysa na szkle, Depresja
Teledyski: Anioł wie, Dnie-YE!, Żegnaj więc
2001 Udar – BMG Poland,
Single: Udar, Piesek Twist, Klub samotnych serc, Progress
Teledyski: Piesek Twist, Klub samotnych serc, Progress, Bridget Jones
2002 The Best – BMG Poland,
Single: To, co było raz (nie wróci już)
Teledyski: To, co było raz (nie wróci już)
2004 Gwiazdy XX wieku: Urszula, największe przeboje, część 1, BMG Poland,
2004 Gwiazdy XX wieku: Urszula, największe przeboje, część 2, BMG Poland,
2010 Dziś już wiem
2013 Eony snu
2014 Wielki Odlot 2. Najlepsze 80-te

Kasety magnetofonowe

1983 Urszula – Polmark, 1983
1984 Urszula – Polmark, (zawiera repertuar z płyty Malinowy król)
1986 Urszula 3 – PZN,
1988 Czwarty raz – Polskie Nagrania Muza,
1992 Urszula & Jumbo – Polton,
1992 Best Of…Budka Suflera & Urszula – New Abra
1992 Greatest Hits Of Urszula, vol. 1 – Phonex
1992 Greatest Hits Of Urszula, vol. 2 – Phonex
1992 Greatest Hits Of Urszula, vol. 3 – Phonex
1992 Greatest Hits Of Urszula, vol. 4, Special Edition – Phonex
1996 Biała Droga – Zic Zac,
1996 Urszula akustycznie – Zic Zac,
1998 Supernova Zic Zac,
2001 Udar – BMG Poland,
2002 The Best – BMG Poland,
2003 Złota kolekcja – Baw mnie – Pomaton EMI,

Składanki

Płyty analogowe

1977: Laureaci XIII Festiwalu Piosenki Radzieckiej Zielona Góra 77, Muza LP SX-1604 (piosenka „Kopciuszek”)
1983 Na luzie, Savitor SVT003 (piosenka „Fatamorgana ’82”)
1983 Top ’83, Klub Płytowy Razem Z-SX0748 (piosenka „Dmuchawce, latawce, wiatr”)
1984 Music from Poland ’84, ZPR-001/2 (piosenka „Slowly Walking”)
1984 Przeboje 40-lecia vol. 5, Muza SX-2205 (piosenka „Dmuchawce, latawce, wiatr”)
1984 Top ’84, Muza Z-SX0748, Z-SX0754/Klub Płytowy Razem RLP-004 (piosenka „Malinowy król”)
1984 Budka Suflera 1974-1984 – Budka Suflera, Muza SX-2180 (piosenki „Cień wielkiej góry” i „Jest taki samotny dom”)
1985 Żeglując w dobry czas, MAK ZSMP MAK001 (piosenka „Polka idolka”)
1986 Music from Poland at Midem ’86, Muza SX-773/4 i SX-2291/2 (piosenka „Light up my senses” z Klincz)
1988 Jak lodu bryła – Klincz, Pronit PLP0068 (piosenki „Pod latarnią”, „Koty”)
1989 Stan strachu – Obywatel GC, Muza SX-2851 (wokaliza)

Płyty CD-Audio

1996 Melodie z ulubionych seriali 1964-1989 vol. 1 Pomaton EMI CD POMCD 054 (piosenka „Sweet, Sweet Tulipan”)
1996 Melodie z ulubionych seriali 1964-1989 vol. 2 Pomaton EMI CD 1013812 (piosenka „Sweet, Sweet Tulipan”)
1997 Być wolnym Tic Tac TIC-001-3-97CD
utwór „Co się z tobą dzieje”
1997 Wznieś serce Columbia CD 488820-2 (piosenka „Niebo dla ciebie”)
2003 RMF FM – Moja i Twoja muzyka, Pomaton EMI 0659003 (piosenki „Kto by Cię chciał pokochać” i „Jeśli mnie nie znasz”)
2003 Ladies, Sony BMG 82876553452 (piosenka „Gdy mi ciebie zabraknie”)
2005 Kayah – The Best and The Rest, BMG 828766 66552 (piosenka „Uwierz, to nie ja” duet z Kayah)
2005 M jak Miłość (piosenka „Dziś już wiem”)
2007 Gwiazdy polskiej muzyki lat 80.

Inne płyty

2003 Złota Kolekcja – Baw mnie – Pomaton EMI, (płyta niezgodna ze standardem CD-Audio, nie odtwarza się w niektórych odtwarzaczach samochodowych oraz na komputerach pracujących pod kontrolą wolnych systemów operacyjnych; pod Windows odtwarza pliki audio o pogorszonej jakości)

Kasety magnetofonowe

1985 Polka idolka, Polmark (piosenka „Polka idolka”)
1997 Playboy play…, BMG Poland (piosenki: „Uwierz, to nie ja” duet z Kayah, „Na sen”)
2003 Złota Kolekcja – Baw mnie – Pomaton EMI (piosenka „Baw mnie” duet z Sewerynem Krajewskim)
Oprócz wyżej wymienionych płyt i kaset ukazały się także płyty CD-Audio dołączone jako gratisy do kolorowych tytułów prasowych. Zawierają one popularne piosenki z repertuaru Urszuli, ale także piosenki dla dzieci i kolędy

źródło: wikipedia

23 lutego, 2017 0

22 lutego 2017

Eleni

Eleni Tzoka, z domu Milopoulu, powszechnie znana jako Eleni (ur. 27 kwietnia 1956 w Bielawie) – polska piosenkarka pochodzenia greckiego.
Od 1975 działała w zespole Prometheus, a także rozpoczęła karierę solową.
Pierwszą płytę długogrającą Po słonecznej stronie życia nagrała z Prometheusem w 1977. Śpiewała piosenkę w czołówce polskiej wersji serialu Bouli i Pinokio.
W następnych latach ukazały się jej kolejne płyty długogrające: „Moja miłość” , „Buzuki disco”, ” Ty jak niebo, ja – jak obłok”, „Lovers”, „Grecja raz jeszcze”, „Morze snu”, „Muzyka Twoje imię ma”, „Miłość jak wino”, „Wakacyjny flirt” , „Moje Credo”, „Nic miłości nie pokona” oraz „Kolędy Polskie”. Za większość z powyższych pozycji Eleni otrzymała „Złote Płyty”.
Eleni posiada w swoim repertuarze wiele standardów światowych, a ponadto sama wylansowała i wyprowadziła na pierwsze miejsca krajowych list przebojów takie utwory jak: „Do widzenia mój kochany”, „Bawmy się, śmiejmy się”, „Chcę kochać”, „Za wszystkie noce”, „Na miłość nie ma rady”, „Ballado, hej” i „Miłość jak wino” . Przez trzy kolejne lata Eleni wygrywała plebiscyt „Lata z Radiem” za co uhonorowano ją tytułem „Królowej Polskiej Piosenki. W roku 1986 piosenkarka otrzymała bardzo prestiżową nagrodę „Victora”.
Oprócz występów na większych krajowych scenach, Eleni śpiewała kilkakrotnie w Paryżu oraz Szwecji, stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Australii. obecnie Eleni występuje ze swoim zespołem pod kierownictwem Kostasa Dzokasa. Aktualnie Eleni związana jest z firmą fonograficzną HELLENIC, która to wznowiła niemalże całą dyskografię Eleni na kasetach i płytach CD.
Najnowsza płyta artystki pt. „Coś z Odysa” jest już dostępna można ja nabyć również w wydawnictwie hellenic.
W 1994 Eleni straciła swoją jedyną córkę Afrodytę – zamordowaną przez Piotra, ówczesnego partnera życiowego.

W 2006, z okazji 30-lecia pracy artystycznej, Eleni wydała książkę Nic miłości nie pokona. Książka jest rozmową z o. Robertem Mirosławem Łukaszukiem z Biura Prasowego klasztoru jasnogórskiego o jej życiu, miłości, cierpieniu i rozmowach ze Stwórcą.
Na wniosek dzieci została Kawalerem Orderu Uśmiechu.
24 września 2008 Rada Miasta przyznała jej tytuł Honorowego Obywatela Miasta Bielawy.

Dyskografia

1978 – Po słonecznej stronie życia
1979 – S’agapo – moja miłość
1980 – Buzuki disco
1980 – Ty – jak niebo, ja – jak obłok
1982 – Lovers
1983 – Grecja jeszcze raz
1984 – Morze snu
1985 – Muzyka twoje imię ma
1986 – Eleni… 10
1986 – Kolędy polskie śpiewa Eleni
1987 – Miłość jak wino
1990 – Wakacyjny flirt
1990 – Sound from Greece
1991 – 24 golden greats
1992 – Złote przeboje
1992 – Przystań pod gwiazdami
1995 – W rytmie Zorby
1996 – Nic miłości nie pokona
1998 – Kolędy polskie śpiewa Eleni vol 2
1999 – Za wszystkie noce – złota kolekcja
1999 – Moje credo
2001 – Coś z Odysa
2013 – Miłości ślad

tekst źródłowy z wikipedii

22 lutego, 2017 0

22 lutego 2017

Alicja Majewska

Alicja Majewska urodziła się w 1948 roku we Wrocławiu, zaś w stolicy ukończyła studia na Wydziale Psychologii i Pedagogiki UW. Początkowo śpiewała amatorsko w zespole Henryka Rzeźniczka oraz w klubie Czarny Kot (wraz z Anną Pietrzak).
Jej debiut to rok 1968 – eliminacje konkursowe na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze, zaś kolejne lata to występy z Partitą – zespół wylansował wówczas takie przeboje jak: „Co wy wiecie o nas chłopcy”, „Andrzejkowa wróżba”, „Spotkamy się któregoś dnia”.

Od 1974 Alicja Majewska postanowiła występować solo. Następne lata upłynęły jej na koncertach – m.in. w Bułgarii, Czechosłowacji, NRD, RFN, ZSRR, Szwecji, Austrii, Rumunii i na Kubie oraz w USA, Australii i Kanadzie oraz działalności teatralnej (warszawski Teatr na Targówku). Szczególnie ważne w karierze artystki okazały się występy w Opolu i Sopocie gdzie otrzymała wiele nagród m.in. za utwór „Jeszcze się tam żagiel bieli” – II nagrodę na KFPP Opole ’80, „Dla nowej miłości” – wyróżnienie na KFPP Opole ’85, „Odkryjemy miłość nieznaną” – wyróżnienie na KFPP Opole ’86.

Piosenkarka wystąpiła też w recitalach i programach telewizyjnych. Od wielu lat współpracuje z Włodzimierzem Korczem, a także z Wojciechem Młynarskim, Magdą Czapińską i Łucją Prus. Do tej poty nagrała ponad 10 albumów, z których ostatni, wydany w 2006 roku nosił tytuł „Idzie kolęda, polska kolęda – Alicja Majewska, Włodzimierz Korcz oraz Strzyżowski Chór Kameralny p.d. Grzegorza Oliwy”.

Dyskografia:

1976 Bywają takie dni
1987 Piosenki Korcza i Młynarskiego
1989 For New Love
1991 Kolędy w teatrze STU – wspólnie z Haliną Frąckowiak i Andrzejem Zauchą
1994 Jeszcze się tam żagiel bieli – The best of
1997 Świat w kolorze nadziei
1999 Być kobietą – Złota kolekcja
2005 Odkryjemy miłość nieznaną
2006 Majewska – Korcz – Live gościnnie Z. Wodecki, R. Rynkowski, G. Markowski oraz Strzyżowski Chór Kameralny p.d. Grzegorza Oliwy
2006 Idzie kolęda, polska kolęda – Alicja Majewska, Włodzimierz Korcz oraz Strzyżowski Chór Kameralny p.d. Grzegorza Oliwy.
2010 Golgota Polska. Artyści polscy Janowi Pawłowi II w hołdzie – z różnymi wykonawcami[
2011 Pieśni sakralne – Alicja Majewska, z muzyką Włodzimierza Korcza

tekst źródłowy z wikipedii oraz www.alicjamajewska.com.pl

22 lutego, 2017 0

22 lutego 2017

2 Plus 1

2 plus 1 – polski zespół wykonujący muzykę pop i folk, a w późniejszym okresie swojej działalności także rock i synthpop, założony w 1971 roku w Warszawie, będący jedną z najpopularniejszych grup w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Zespół ma na swoim koncie dziesięć albumów studyjnych, prestiżowe nagrody oraz liczne koncerty w kraju i zagranicą. Czas największej popularności zespołu w Polsce przypada na lata 70. XX wieku, a na przełomie lat 70. i 80. grupa osiągnęła również znaczący sukces w Europie Zachodniej. Kres działalności zespołu przyniosła śmierć Janusza Kruka w 1992 roku.

Historia

Lata 70: Szczyt popularności

Zespół powstał w styczniu 1971 roku, a jego trzon tworzył gitarzysta Janusz Kruk i flecistka Elżbieta Dmoch. Wkrótce do współpracy zaprosili gitarzystę Andrzeja Rybińskiego i występowali wspólnie pod roboczą nazwą Smak Miodu, którą wkrótce zmieniono na Dwa Plus Jeden. Zespół nawiązał współpracę z Katarzyną Gärtner i stał się pierwszym estradowym wykonawcą jej piosenek.

Andrzej Rybiński szybko opuścił zespół i założył konkurencyjną grupę Andrzej i Eliza. Jego miejsce zajął Andrzej Krzysztofik i w takim składzie zespół nagrał swoje dwie pierwsze płyty. Pierwszy longplay zatytułowany Nowy wspaniały świat został wydany pod koniec 1972 roku. Przyniósł grupie ogromną popularność, dzięki takim hitom jak „Chodź, pomaluj mój świat”, „Czerwone słoneczko” czy „Wstawaj, szkoda dnia”.

Zespół koncertował w kraju i zagranicą, zdobywał liczne nagrody, między innymi na festiwalu w Opolu w 1973 roku (nagroda dziennikarzy za piosenkę „Codzienność”) czy festiwalu w Sopocie w 1974 roku, gdzie grupa zajęła III miejsce za piosenkę „Kołysanka matki”, a Elżbieta Dmoch otrzymała tytuł Miss Obiektywu. Wkrótce pojawiła się druga płyta zespołu, Wyspa dzieci (1975). Dwa Plus Jeden należał wówczas do czołówki najpopularniejszych polskich zespołów. Wydał kolejne płyty: Aktor, poświęconą zmarłemu Zbigniewowi Cybulskiemu, Teatr na drodze z wielkim hitem „Windą do nieba” oraz Irlandzki tancerz zawierającą piosenki inspirowane irlandzką muzyką ludową.

Lata 80: Międzynarodowa kariera i rozwój muzyczny

Latem 1979 roku zespół nagrał singel „Easy Come, Easy Go” przeznaczony na zachodni rynek. Okazał się on sporym sukcesem, więc po nawiązaniu współpracy z niemieckimi producentami w 1980 roku ukazał się longplay pod tym samym tytułem. Płyta odniosła wielki sukces, a kolejne piosenki stały się dużymi przebojami, na przykład „Singapore”. Zespół wsytępował w popularnych zachodnich programach telewizyjnych, mi.in. w niemieckich Musikladen i Ein Kessel Buntes. W roku 1981 ukazała się kolejna anglojęzyczna płyta Dwa Plus Jeden, Warsaw Nights. Niestety, dobrze zapowiadającą się międzynarodową karierę zespołu przerwał stan wojenny. Wyjazdy za granicę stały się utrudnione, więc grupa skupiła się wyłącznie na karierze w Polsce.

W 1983 roku, po nawiązaniu ściślejszej współpracy z Andrzejem Mogielnickim, zespół zaprezentował awangardowy występ na festiwalu w Opolu, gdzie zaskoczył publiczność nowymi piosenkami z nadchodzącej płyty. Niedługo potem została wydana ósma płyta zatytułowana Bez limitu. Została bardzo dobrze przyjęta przez publiczność, która była pod wrażeniem nowego stylu, będącego połączeniem muzyki elektronicznej i nowofalowego rocka. Grupa lansowała kolejne przeboje z płyty: „Nic nie boli”, „Requiem dla samej siebie”, „Superszczur”. W 1984 zespół Dwa Plus Jeden nagrał następny hit „Wielki mały człowiek”, który zapowiadał kolejną płytę, wydaną rok później Video.

W drugiej połowie lat 80. nastąpiło zwolnienie tempa przez zespół. Grupa coraz rzadziej pojawiała się w telewizji, a Janusz i Elżbieta rozstali się w życiu prywatnym. Mimo to w 1989 roku została wydana kolejna studyjna płyta Antidotum. Album jednak nie dorównał popularnością poprzednim wydawnictwom zespołu. W tym samym roku podczas koncertu w USA Janusz Kruk zasłabł na scenie.

Lata 90: Rozpad grupy i próba powrotu

Rok 1992 przyniósł kres działalności grupy, gdy 18 czerwca na zawał serca zmarł Janusz Kruk, lider zespołu. Elżbieta Dmoch wycofała się z życia publicznego.

Zespół na krótko wznowił działalność w roku 1998. Grupa wystąpiła kilka razy na żywo, m.in. na koncercie Pożegnanie lata zorganizowanym przez TVP. Rok później zespół wziął udział w programie Elżbiety Skrętkowskiej Szansa na sukces. Planowano kolejne występy, a nawet nagranie premierowego materiału. Niestety, po paru miesiącach Elżbieta Dmoch zrezygnowała z kontynuowania współpracy i zespół Dwa Plus Jeden ponownie się rozwiązał.

W 2005 roku Elżbiecie Dmoch i zespołowi Dwa Plus Jeden poświęcono jeden z odcinków programu Uwaga! emitowanego w stacji TVN. Jesienią tego samego roku ukazał się singel 2 Plus 1: Interpretacje 2005, na którym znalazły się cztery covery grupy w wykonaniu Marysi Sadowskiej, Reni Jusis, Kasi Klich i zespołu Goya. Na przełomie roku 2007 i 2008 planowano wydać album z serii Z Archiwum Polskiego Radia z niepublikowanymi utworami 2 plus 1, jednak wydanie to zostały wstrzymane. Latem 2008 Janusz i Elżbieta stali się bohaterami kolejnego programu: Taka miłość się nie zdarza na antenie TVN Style. W tym samym roku piosenka „Chodź, pomaluj mój świat” znalazła się na 56. miejscu w programie 66 niezapomnianych piosenek.

Skład zespołu

Janusz Kruk 1971 – 1992
Elżbieta Dmoch 1971 – 1999
Andrzej Rybiński 1971 – 1971
Andrzej Krzysztofik 1971 – 1976
Cezary Szlązak 1976 – 1999
Dariusz Sygitowicz 1998 – 1999
Michał Król 1998 – 1999

Cezary Szlązak przez pewien czas koncertował pod szyldem 2 plus 1 ze swoim zespołem i wokalistką Urszulą Blaszyńską. Użycie oryginalnej nazwy przez muzyka było niedozwolone – nazwa 2 plus 1 odnosi się tylko i wyłącznie do klasycznego składu grupy z lat 70. i 80.

Dyskografia:

1972: Nowy wspaniały świat
1975: Wyspa dzieci
1977: Aktor
1978: Teatr na drodze
1979: Irlandzki tancerz
1980: Easy Come, Easy Go
1981: Warsaw Nights
1983: Bez limitu
1985: Video
1986: Greatest Hits – Live
1989: Antidotum
1991: 18 Greatest Hits

teks źródłowy z wikipedii

22 lutego, 2017 0