O.M.D.

OMD (Orchestral Manoeuvres In The Dark) – brytyjski synthpopowy zespół powstały w październiku 1978 roku w Wirral. W latach 1975-77 dwóch szkolnych kolegów z Liverpoolu: Andy McCluskey i Paul Humphreys, znudzonych tym co proponowały zespoły Pink Floyd i Genesis, zainteresowało się twórczością niemieckich grup: Kraftwerk i Neu!. Zainspirowani tymi wykonawcami, jeszcze jako nastoletni chłopcy skomponowali pierwszy utwór zatytułowany „Electricity”. Jednak nie byli z niego zadowoleni, ponieważ reszta młodzieńców, z którymi grali, obstawała przy używaniu gitar i perkusji.

W 1978 roku postanowili działać sami, jako syntezatorowy duet. Początkowo nazwali się VCL XI tworząc eksperymentalną muzykę opartą na wykorzystaniu zakresu fal radiowych, magnetofonu i syntezatorów. Przed występem w punkowo-rockowym klubie potrzebowali dobrze brzmiącej nazwy. Wybrali „Orchestral Manoeuvres In The Dark”, którą kilka lat wcześniej wymyślili dla nigdy nie napisanej kompozycji. Jednak to nie miało większego znaczenia, ponieważ muzycy zamierzali tylko raz zaprezentować się na scenie, aby udowodnić sobie, że mogą to zrobić.

W październiku 1978 roku odbył się koncert, a OMD dość niespodziewanie zdobyło uznanie sporej części publiczności. Otrzymali propozycję nagrania singla od małej, niezależnej wytwórni Factory Records. W 1979 roku zrealizowali dla niej nową wersję wspomnianego już „Electricity”. Stanowiło ono jakby wizytówkę na cały kraj, bo prezentowane było w różnych programach radiowych m.in. w „John Peel Show”. Dzięki niemu zwróciły uwagę na OMD wielkie koncerny płytowe z Virgin na czele. Jej filia Din Disc firmowała swoim logo debiutancki album „Orchestral Manoeuvres In The Dark” wydany w lutym 1980 roku. Znalazła się na nim m.in. trzecia już wersja piosenki „Electricity”( z tanecznym rytmem) oraz tajemniczy „Messages” i melancholijny „Almost”.

Kolejny krążek „Organisation” z października tego samego roku zapamiętano przede wszystkim za sprawą super hitu „Enola Gay” (nazwa bombowca, z którego zrzucono bombę atomową na Hiroszimę). Właśnie od „Organisation” prostolinijny dotąd electro pop duetu rozdzielił się na dwa style. Pierwszy obejmował utwory taneczne, a drugi odwołujące się do emocji i uczuć słuchaczy.

Pod koniec 1980 roku na potrzeby występów koncertowych i pracy w studio do oficjalnego składu OMD dołączyli: Martin Cooper (klawisze, saksofon) i Malcolm Holmes (perkusja).

Trzecia płyta „Architecture And Morality” z 1981 roku to już prawdziwe arcydzieło najbardziej pasujące do stylistyki nurtu New Romantic. Krążek przesycony tajemniczą atmosferą i aurą religijności. W kompozycjach wykorzystano brzmienie chóru oraz smyczków. Trzy singlowe nagrania: „Souvenir” i poświęcone postaci historycznej Joannie D’Arc, epicki walc „Maid Of Orleans” i „Joan Of Arc” zajęły czołowe pozycje na listach przebojów. Ogromny sukces albumu „Architecture And Morality” zaskoczył muzyków. Zrodziły się wśród nich wątpliwości i zapragnęli nagrać płytę nie oglądając się na upodobania innych i nie robiąc ustępstw na rzecz rankingów sprzedaży.
Z tych powodów w 1983 roku powstał materiał na album „Dazzle Ships”. OMD stawiało na nim wiele pytań, dlatego był tak bardzo zróżnicowany. Wróciły na nim fascynacje grupą Kraftwerk, znalazły się przeboje w stylu pop m.in. „Telegraph”, polityczne pieśni i utwory utrzymane w romantycznym nastroju. Całość przypominała wyszukiwanie różnych stacji radiowych na falach krótkich.

Po trudnym w odbiorze „Dazzle Ships” grupa uznała, że trzeba nagrać coś od początku do końca nadającego się do zabawy i tańca. W 1984 roku ukazał się „Junk Culture”, który zawierał przeboje „Tesla Girls” i „Locomotion”.
Na kolejnym wydawnictwie „Crush” z 1985 r. dominuje tematyka amerykańska. Andy i Paul dużo czasu spędzili w USA (żona Paula jest Amerykanką) i zafascynowani tym rejonem, jego mieszkańcami napisali piosenki. Największe hity z „Crush” to: „So In Love” i „Secret”.

W 1986 r. do sklepów trafia płyta „The Pacific Age”, z której wyróżnił się singiel (Forever) Live & Die. OMD wyruszyli na tournee do USA, gdzie dużą popularnością cieszyło się nagranie „If You Leave” zamieszczone na ścieżce dźwiękowej do filmu „Pretty In Pink”. W 1988 wspólnie nagrali ostatniego singla „Dreaming”, który w tym samym roku pojawił się na kompilacji „The Best Of OMD”.

W 1989 roku Paul, Martin i Malcolm odchodzą z zespołu i tworzą formację The Listening Pool. Natomiast Andy McCluskey wygrywa proces sądowy do używania nazwy OMD i w 1991 powraca z nową płytą „Sugar Tax”. Muzyka staje się coraz bardziej wygładzona, lżejsza i zmierza w kierunku klasycznego brzmienia dance-pop lat ’90, ale nie zaskakuje żadnymi nowinkami. Jednak przyjemnie słucha się singlowych: „Sailing On The Seven Seas”, „Call My Name” i „Pandora’s Box”.
Zachęcony sukcesem Andy realizuje kolejne płyty: „Liberator” w 1993 z promującym go singlem „Dream Of Me” oraz „Universal” w 1996 r., na którym znalazła się piosenka „Walking On The Milky Way”. We wkładce krążka „The Singles” z 1998 roku Andy dziękuje fanom i oficjalnie ogłasza koniec działalności.

W pierwszym dniu 2006 roku pojawiła się na oficjalnej stronie internetowej zespołu informacja o planach reaktywowania OMD w oryginalnym składzie i zapowiedź nowego albumu, a także kilku występów.

Skład:
Andy McCluskey – wokal, gitara basowa
Paul Humphreys – instrumenty klawiszowe

Byli członkowie zespołu:
Mike Douglas
Graham Weir
Neil Weir
Stuart Kershaw
Lloyd Massett
Abe Juckes
Nigel Ipinson
Phil Coxon

Dyskografia
Orchestral Manouvers In The Dark (1980)
Organisation (1980)
Architecture And Morality (1981)
Dazzle Ships (1983)
Junk Culture (1984)
Crash (1985)
The Pacific Age (1986)
Best Of OMD (1988)
Sugar Tax (1991)
Liberator (1993)
Universal (1996)
OMD Singles (1998)
Navigation The OMD B-Sides (2001)
History Of Modern (2010)
English Electric (2013)
Access All Areas ‎(2015)

źródło wikipedia

Artist News

0

Dodaj komentarz

1