Lady Pank

Lady Pank – polski zespół rockowy założony w 1981 roku we Wrocławiu przez Jana Borysewicza i Andrzeja Mogielnickiego. Jedna z najpopularniejszych grup w historii polskiego rocka.

Zespół wydał ponad 20 płyt i dziesiątki przebojów, m.in. „Mniej niż zero”, „Wciąż bardziej obcy”, „Kryzysowa narzeczona”. Nazwa grupy pochodzi od tytułu pierwszego nagrania „Mała Lady Punk” (z nieco zmienioną pisownią). Pierwszy oficjalny koncert pod szyldem Lady Pank zespół zagrał w czteroosobowym składzie (Jan Borysewicz – wokal, gitara; Edmund Stasiak – gitara; Paweł „Kawka” Mielczarek – gitara basowa; Andrzej Polak – perkusja) 14 sierpnia 1982 roku z okazji otwarcia studenckiego klubu Park

Muzycy

Skład zespołu kilkukrotnie się zmieniał. Zawsze jednak w zespole występowali Jan Borysewicz i (od jesieni 1982 po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej) Janusz Panasewicz. W czasie największej popularności w zespole występowali również Paweł Mścisławski (gitara basowa), Edmund Stasiak (gitara rytmiczna) oraz Jarosław Szlagowski (perkusja). W tym składzie zespół odnosił największe sukcesy.

Obecny skład zespołu
Jan Borysewicz – gitara solowa, śpiew
Janusz Panasewicz – śpiew
Kuba Jabłoński – perkusja
Krzysztof Kieliszkiewicz – gitara basowa

oraz
Michał Sitarski – gitara elektryczna, stały sideman
Wojtek Olszak – instrumenty klawiszowe, (gościnnie)

Początki (1981–1983)

Zespół Lady Pank został założony pod koniec 1981 tuż po odejściu z Budki Suflera gitarzysty i kompozytora Jana Borysewicza oraz autora tekstów Andrzeja Mogielnickiego. Pierwszy utwór „Mała Lady Punk” Jan Borysewicz nagrał razem z Wojciechem Bruślikiem i Andrzejem Dylewskim podczas sesji nagraniowej płyty „Układy” Izabeli Trojanowskiej w grudniu 1981 w krakowskim studio Teatru Stu. Drugi, „Minus 10 w Rio” został już nagrany z Edmundem Stasiakiem, Januszem Panasewiczem, Andrzejem Polakiem i Pawłem Mielczarkiem (zwrotki śpiewa Jan Borysewicz, a refren Janusz Panasewicz). W tym czasie zespół nie miał jeszcze ustalonego składu. Wśród osób, którym Jan Borysewicz proponował współpracę byli Mieczysław Jurecki i Wojciech Morawski. Kolejne nagrania powstały w czerwcu 1982, również w krakowskim studio Teatru Stu.

W sierpniu 1982 w warszawskim klubie Park zespół oficjalnie zadebiutował w składzie: Jan Borysewicz, Edmund Stasiak, Paweł Mielczarek i Andrzej Polak (w tym składzie zespół zagrał 5 koncertów). Wkrótce powstał tam pierwszy fanklub zespołu. W tym czasie ukazał się też pierwszy singel „Mała Lady Punk” / „Minus 10 w Rio”. Wkrótce wyklarował się skład zespołu: Jan Borysewicz – gitara solowa; Janusz Panasewicz – śpiew; Paweł Mścisławski – bas; Edmund Stasiak – gitara oraz Jarosław Szlagowski – perkusja. W tym okresie muzyka zespołu jednoznacznie oscylowała wokół rozwijającego się wówczas stylu New Wave (Nowa fala).

Największa popularność (1983–1986)
Jan Borysewicz

Szczyt popularności Lady Pank przypadł na rok 1983 kiedy to zespół wykonał ponad 360 koncertów (m.in.: na Rock Arenie w Poznaniu i na KFPP w Opolu). W listopadzie 1983 miał miejsce galowy koncert zespołu w Hali Gwardii w Warszawie. Spektakl zarejestrowała TVP. Wylansowano wówczas takie utwory jak: „Tańcz głupia tańcz”, „Kryzysowa narzeczona”, „Zamki na piasku”, „Wciąż bardziej obcy”, „Moje Kilimandżaro”, „Vademecum skauta”. Oprócz „Tańcz głupia tańcz” wszystkie znalazły się na debiutanckiej płycie pt. „Lady Pank” wydanym pod koniec roku. Album był zbliżony brzmieniowo do popularnej wówczas za granicą grupy The Police. Zespół wówczas konkurował głównie z Republiką oraz innymi grupami takimi jak Perfect, Oddział Zamknięty, Lombard, Bajm i Maanam.
Janusz Panasewicz, wokalista zespołu

Na drugim albumie zespołu pt. „Ohyda” wydanym w 1984 roku zespół przedstawił utwory bardziej urozmaicone i bogato zaaranżowane. Zespół wystąpił w Sali Kongresowej z okazji setnego wydania listy przebojów Radiowej Trójki. Najlepszy koncert na Rock Arenie w Poznaniu. W Opolu zespół zaprezentował kolejny festiwalowy przebój pt. „To jest tylko rock and roll”. Na listach przebojów znalazły się piosenki: „Zabij to”, „A to ohyda” i „Tango stulecia”. Ponadto wystąpił w filmie Pawła Karpińskiego pt. To tylko Rock. W grudniu zespół otrzymał złote płyty za „Lady Pank” Tonpressu i „Ohydę” Savitoru. W tym czasie znane stały się liczne zabawy w hotelach organizowane przez Jana Borysewicza. Oprócz tego w 1984 dla żartu nagrali „Augustowskie noce” Marii Koterbskiej (muzyka Franciszka Leszczyńska, słowa Andrzej Tylczyński i Zbigniew Zapert) oraz „Białą flagę” Republiki (prowokacyjnie). Wówczas powstała rywalizacja Lady Panku z Republiką zorganizowana przez fanów obu grup muzycznych. Sami muzycy znali się i nie wywoływali konfliktów co później przypieczętowano tekstami Grzegorza Ciechowskiego do albumu Tacy sami.

Pod koniec roku 1985 zespół rozpoczął występy zagraniczne – w Wielkiej Brytanii, Finlandii (festiwal Ruisrock), ZSRR, a także trzytygodniową trasę koncertową po USA. O podboju Ameryki przez Lady Pank w polskich mediach było głośno. W Stanach została wydana płyta „Drop Everything” (odpowiednik „Lady Pank”), która była promowana singlem i teledyskiem „Minus Zero”. Sami muzycy nie znali wówczas języka angielskiego. Nie zrobili kariery w Stanach Zjednoczonych[3]. Po powrocie z USA w radio pojawiły się dwa przeboje Lady Pank – „Someone’s round the corner”, oraz wydana już w Polsce „Sztuka latania” zamieszczona na składance różnych wykonawców właśnie pod tytułem „Sztuka latania” wraz z utworem „Banalna rzecz”. Niedługo potem zespół wydał kolejny singel „Raport z N.” / „Rysunkowa postać”.

W tym samym roku zespół wystąpił jako gwiazda festiwalu w Sopocie. Był to pierwszy koncert gdy perkusistę, Jarosława Szlagowskiego, zastąpił Andrzej Dylewski (ten sam który wziął udział w nagraniu pierwszego utworu „Mała Lady Punk”). Zespół, a w zasadzie sam Jan Borysewicz, wspomagany wokalnie przez Janusza Panasewicza nagrał muzykę do filmu „O dwóch takich, co ukradli księżyc”, którą prezentował już w pełnym składzie w cyklu koncertów pt. „Jacek i Placek, czyli Lady Pank w poszukiwaniu krainy leniuchów”. Album „O dwóch takich co ukradli księżyc” został wydany w dwóch częściach w 1986 i 1988 roku. Jeszcze w tym samym roku doszedł singel „Sly” (komp. i sł. Phil Garland) / „This is only rock’N’roll”. Zespół Lady Pank koncertował na festiwalu Midem w Cannes oraz w Tokio gdzie otrzymał wyróżnienie i główną nagrodę dla Borysewicza jako najlepszego kompozytora za „Mniej niż zero” na Tokio Music Festiwal.

Kryzys grupy (1986–1994)

Niedługo potem działalność Lady Pank na mocy decyzji władz została zawieszona na rok po tym jak 1 czerwca we Wrocławiu podczas koncertu z okazji dnia dziecka pijany Borysewicz obnażył przyrodzenie przed publicznością[6][7]. Zupełnie przypadkowo okładka albumu „LP3 – nigdy za wiele rokendrola!” autorstwa Mścisławskiego, którego promocja przypadała na czerwiec 1986 roku przedstawia ludzika ze zsuniętymi spodniami.

Lady Pank powróciło w 1987 roku, już bez Dylewskiego, który wyemigrował do USA. Rolę perkusisty przejął Wiesław Gola (Oddział Zamknięty). Skład poszerzył się również o gościnnie grającego na instrumentach klawiszowych, Jerzego Suchockiego. Zespół dał kilka samodzielnych koncertów (pierwszy 27 stycznia w Ursusie, następny w Zabrzu). Wówczas Jan Borysewicz i Janusz Panasewicz wzięli udział w akcji charytatywnej „Nasz Wspólny Świat” biorąc udział w nagraniu utworu skomponowanego przez Borysewicza – „Stanie się cud”. Wspomogli ich również muzycy z zespołów takich jak: TSA, Kombi i Lombardu.

Rok 1988 dla zespołu zaczął się niezwykle przebojowo, od hitów „To, co mam” i „Tacy sami”. Andrzej Mogielnicki, który po wrocławskim ekscesie udzieliwszy stanowczego wywiadu dla Polityki rozstał się z Lady Pank został zastąpiony przez: Zbigniewa Hołdysa, Grzegorza Ciechowskiego, Marka Dutkiewicza i Jacka Skubikowskiego. W połowie roku w radiu ukazał się utwór „Zostawcie Titanica”. Latem grupa wyruszyła do USA, gdzie wydana została jej pierwsza płyta kompaktowa. W Stanach doszło do podziału grupy. Jan Borysewicz oraz Janusz Panasewicz występowali razem, a pozostali jako The Mix[3]. Wieści dochodzące zza oceanu wskazywały na kryzys grupy.

W 1989 roku do Borysewicza i Panasewicza ponownie dołączył Jarosław Szlagowski oraz na koncerty w ZSRR Robert Jaszewski, a na koncerty w Czechosłowacji Bogdan Kowalewski. W tym samym roku ukazała się solowa płyta Jana Bo. „Królowa ciszy”, której materiał znany był już fanom z ubiegłorocznej kasety „Polmarku”. Była to pierwsza produkcja solowa lidera Lady Pank. Nieco później został wydany singel „Gwiazdkowe dzieci” / „Gwiazda na wietrze”, który wraz z „Królową ciszy” złożył się na „Pastorałki” Jana Bo.
W 1990 roku do Borysewicza, Panasewicza i Szlagowskiego dołączyli Piotr Urbanek i Kostek Joriadis. Niedługo potem zespół wypromował kolejny przebój – balladę „Zawsze tam gdzie ty”. Dała ona tytuł kolejnemu albumowi i zadecydowała o jego popularności. Na nowej płycie wydanej również w USA wszystkie teksty napisał Jacek Skubikowski. „Zawsze tam gdzie ty” brzmiał nieco ciężej niż poprzednie płyty zespołu. Koncertowy program zespołu uzupełniał pierwsze przebóje Borysewicza napisane jeszcze dla Budki Suflera – „Nie wierz nigdy kobiecie” oraz „Bez Satysfakcji”.

W lipcu 1991 roku zespół wystąpił podczas Trzech Dekad Rocka w Polsce, potem znów znalazł się w USA, gdzie ponownie zawiesił działalność. W tym czasie media lansowały kolejne przeboje z „Zawsze tam gdzie ty” m.in. „Co mnie to obchodzi” i „Niedokończoną ulicę”. W telewizji często emitowany był teledysk do utworu „Zawsze tam gdzie ty”. Zespół, mimo iż nie istniał nadal cieszył się ogromną popularnością. W tym też roku ukazał się album The Best of Lady Pank.

W 1992 została wydana druga solowa płyta Jana Bo – „Wojna w mieście”.

Reaktywacja (1994–1997)

W 1994 roku zespół reaktywował się w nowym składzie: Jan Borysewicz, Janusz Panasewicz, Krzysztof Kieliszkiewicz, Kuba Jabłoński i Andrzej Łabędzki. Zaczynali w warszawskim klubie Van Beethoven, odbywając samodzielną trasę koncertową. Zagrali również na festiwalu „Rock Opole”. Muzycy promowali na tych koncertach album Na na, na którym Panasewicz zadebiutował w roli autora tekstów (m.in. „Młode orły”)[8]. Największymi przebojami z tego albumu był utwory „Na na” i „Na co komu dziś”. Kolejne wydanie Lady Pank przyjęło się na estradach. W grudniu 1994 muzycy wsparci przez Wojtka Olszaka i Piotra Wolskiego dali akustyczny koncert w studio radia Łódź, który rok później udokumentował album Akustycznie: Mała wojna. Materiał ten został też zarejestrowany na potrzeby telewizji, aby 22 lata później wydać go w całości na płycie DVD z kolekcji „Bez prądu”.

W 1995 roku zespół dał cykl koncertów nadmorskich oraz wziął udział w Rockstocku we Wrocławiu i festiwalu w Węgorzewie – zbierając dobre recenzje.

W 1996 roku na festiwalu Opolskim w koncercie poświęconym Krzysztofowi Klenczonowi zespół wykonał „Spotkanie z diabłem”. Poza tym ponownie odwiedził USA oraz gościł w Niemczech. We wrześniu 1996 ukazał się zbliżony brzmieniowo do NANY album Międzyzdroje, na którym teksty pisał wyłącznie Panasewicz. Na Międzyzdrojach, a konkretnie w „Czy czujesz jak”, który promował album, muzyka „zabarwiła” się na bluesowo. Drugim singlem z tej płyty jaki pojawił się w rozgłośniach radiowych był „Nie chcę litości”. Pod koniec 1996 roku zespół przedstawił muzykę z piosenkami gwiazdkowymi – „Zimowe graffiti” – którą promował program telewizyjny. Ponadto w tym samym roku została wydana kolejna solowa płyta Borysewicza pt. „Moja wolność”.

W 1997 roku na prośbę autora tekstu, Jacka Skubikowskiego zespół nagrał utwór „Niedawno” (znanego też pod tytułami „Jest taki kraj” i „Moje sny”), który w wyborach parlamentarnych 1997 stał się hymnem Unii Wolności. W nagraniu utworu wziął udział mistrz boksu, Dariusz Michalczewski. W tym okresie grupa zaczęła w swym scenicznym repertuarze umieszczać utwory w wersjach transowych, trafiły na dwupłytowy album „W transie”. Na płycie CD nr 2 zostały zamieszczone podkłady instrumentalne.
Dalsza działalność (1998-2011)

W roku 1998 zespół wylansował przebój „Znowu pada deszcz”, który promował album „Łowcy głów”. Do utworu „Prawda i serce” zespół nakręcił teledysk w Stanach Zjednoczonych.

W marcu 1999 w Krakowie, zespół zarejestrował klubowy koncert w celu wydania go na nowej płycie. Był to pierwszy oficjalny albume live z koncertu elektrycznego w dorobku Lady Pank. „Koncertową” zdominowały starsze utwory, uwagę zwracała rozbudowana wersja „Marchewkowego pola”. Całość uzupełniły dwie nowe, studyjne piosenki „Rozmowa z…” i „Do Moniki L.”. Ta ostatnia wykorzystana została w filmie Marka Koterskiego pt. „Ajlawju”. Latem 1999 kwintet dał dwa koncerty w Kanadzie (Vancouver i Toronto), wystąpił też ponownie w Węgorzewie.

Wydana w 2000 roku „Nasza reputacja” okazała się nie tak udana jak poprzednie płyty, choć przyniosła długo notowany na listach przebojów utwór „Słońcem opętani”, który doczekał się pierwszego w karierze zespołu, animowanego teledysku. W konkursie premier na KFPP w Opolu, zespół zaprezentował inną piosenkę z nowego albumu – („Na granicy”. W występie wziął udział gościnnie, na gitarze akustycznej, Ryszard Sygitowicz. Lady Pank ulokowało się na trzecim miejscu. W tym samym roku zespół występował także na Morawach i odbył tournée po całej Polsce z okazji 18 rocznicy urodzin. Galowy koncert trasy odbył się pod koniec listopada w Hali Filmów Fabularnych we Wrocławiu, gdzie z zespołem gościnie zagrali i zaśpiewali: Szlagowski i Stasiak („Du du”), Zbigniew Hołdys („Mała wojna”), Urszula („Zawsze tam gdzie ty”), Lech Janerka („Kryzysowa narzeczona”), Paweł Kukiz („A to ohyda”), Kasia Nosowska („Zamki na piasku”) i Olaf Lubaszenko („Nie wierz nigdy kobiecie”). Część materiału z tego trzy godzinnego koncertu zarejestrowała telewizja.

We wrześniu 2001 z zespołu odszedł Andrzej Łabędzki. Od tego momentu zespół oficjalnie zaczął koncertować jako kwartet (Jan Borysewicz, Janusz Pansewicz, Krzysztof Kieliszkiewicz i Kuba Jabłoński), jednakże był on wspomagany na koncertach przez Michała Sitarskiego, który jest stałym side-manem grupy do dnia dzisiejszego.

Wiosną 2002 Jan Borysewicz nagrał razem z Pawłem Kukizem ścieżkę dźwiękową do filmu E=mc². W tym też roku z okazji dwóch dekad istnienia zespół wydał płytę pt. Besta besta, na której znalazły się największe hity Lady Pank wybrane przez internautów oraz dwa premierowe nagrania „7-me niebo nienawiści” oraz „Konie w mojej głowie”, do których słowa po długiej przerwie napisał pierwszy tekściarz zespołu, Andrzej Mogielnicki. 26 czerwca w klubie „Park” odbył się koncert połączony z oficjalną premierą płyty. 29 czerwca zespół wystąpił w Operze Leśnej w Sopocie podczas koncertu związanego z otwarciem MTV Classic.

Na początku 2003 roku ukazała się płyta Jana Borysewicza i Pawła Kukiza pt. „Borysewicz & Kukiz”. Płyta zdobyła status (platynowej), a „Bo tutaj jest jak jest” okrzyknięto utworem najczęściej granym w stacjach radiowych 2003 roku[potrzebny przypis]. Większą popularność zdobyły także „Jeśli tylko chcesz” i „Jest taki dzień”. Duet znajdował się w czołówce popularności polskich wykonawców, lecz wspólnie zdecydowano, iż zawiesza działalność i każdy z muzyków skupi się na swoim rodzimym zespole.

W marcu 2004 Lady Pank rozpoczęło nagrywanie premierowego repertuaru na nową płytę zatytułowaną „Teraz”, a jej premiera przypadła na 28 czerwca 2004. Premierę płyty poprzedziła premiera singla „Sexy-plexi”, który zdobył umiarkowaną popularność, lecz drugi pt. „Stacja Warszawa” został hitem numer jeden 2004 roku[potrzebny przypis. „Stacja” okazała się przebojem na miarę „Mniej niż zero”. Trzecim singlem była „Pani moich snów”, ale nie powtórzyła sukcesu „Stacji”. W sylwestra 2004/2005 zespół zagrał koncert na gdańskiej Starówce.

Na początku następnego roku zespół wystąpił na WOŚP, a w lutym został nominowany w dwóch kategoriach do Fryderyków: kompozytor roku oraz piosenka roku. W sierpniu Lady Pank pojawiło się na dwóch dużych festiwalach „Top Trendy”, gdzie wystąpił z „Siódmym niebem nienawiści”, „Stacją Warszawa” i „Mniej niż zero” oraz na sopockim Festiwalu Jedynki, gdzie występowały największe gwiazdy polskiego rocka. Ich „Fabryka małp” i „Mniej niż zero” spotkały się z największym aplauzem widowni.

W maju 2006 roku Jan Borysewicz wraz ze swoim trio, wystąpił jako Jan Bo we Wrocławiu na koncercie poświęconym pamięci Jimiego Hendriksa. Cały sezon letni zespół spędził koncertując, m.in. w Tychach dając występ na dachu budynku z okazji specjalnej imprezy Antyradia, odbyły się również połączone koncerty Lady Pank i Borysewicz & Kukiz oraz występy poza granicami kraju w Niemczech i Austrii.

W maju 2007 zespół wyruszył w wielką trasę koncertową z okazji 25-lecia Lady Pank. Trasa ta była połączona z obchodami Dnia Strażaka. 15 czerwca zespół zagrał jublieuszowy recital na XLIV KFPP w Opolu, gdzie został przywitany z największymi honorami[potrzebny przypis]. Dodatkową atrakcją 25-lecia było wydanie z tej okazji płyty „Strach się bać” z premierowymi utworami. Pierwszym singlem była tytułowa kompozycja „Strach się bać”, która odniosła duży sukces medialny. Singel ten był także ilustrowany teledyskiem, na którym jednak zabrakło samego lidera grupy. Momentem szczególnym jubileuszu był koncert połączony ze zlotem fanów w Olecku, gdzie zespół otrzymał urodzinowy tort oraz chóralne „sto lat” odśpiewane przez publiczność. Z końcem roku Lady Pank wypuściło kolejny trzeci singel „Dobra konstelacja” (drugim był „Wenus, Mars”). 31 grudnia zespół wystąpił pod Pałacem Kultury w Warszawie na specjalnym sylwestrowym koncercie.

Od 1 marca 2008 zespół Lady Pank jako pierwszy polski zespół muzyczny posiada własne oficjalne internetowe radio „RMF Lady Pank” dostępne w serwisie internetowym RMFon.pl (dawniej MiastoMuzyki.pl), natomiast 19 września Janusz Panasewicz wydał swój pierwszy solowy album Panasewicz z singlami „Po co słowa”, „Obudź się” i „Włóczykij”. Jeszcze tego samego roku zespół zagrał swój pierwszy koncert symfoniczny, który miał ukazać się na pierwszym oficjalnym DVD zespołu. Z niewiadomych przyczyn wydawnictwo się nie ukazało.

W 2010 roku Jan Borysewicz, po kilkunastoletniej przerwie, wydał czwarty solowy album, zatytułowany „Miya”.
Czwarta dekada (2011 – )

10 lutego 2011 na antenie Radia Zet miała miejsce premiera nowego singla „Dziewczyny dzisiaj z byle kim nie tańczą”, będącego zwiastunem albumu Maraton, który ukazał się 20 czerwca 2011 r. Drugim singlem był utwór „Mój świat bez ciebie”.

30 marca 2012 roku w katowickim Spodku odbył się koncert, który umieszczono 2 października 2012 r. na albumie Symfonicznie, nagranym wraz z Orkiestrą Symfoników Gdańskich. Na płycie znalazło się 20 starych utworów w rockowo – klasycznych aranżacjach oraz premierowa piosenka „Chłopak z mokrą głową”, do której muzykę skomponował Jan Borysewicz, a tekst napisał Janusz Panasewicz. Z okazji 30-lecia zespół odbył wraz z Symfonikami Gdańskimi trasę koncertową po całej Polsce.

17 kwietnia 2012 r. miała miejsce premiera solowego albumu basisty zespołu, Krzysztofa „Kielicha” Kieliszkiewicza, Dziecko szczęścia. Do współpracy zaprosił m.in. Anię Dąbrowską, Marcina Rozynka i Anię Rusowicz

W 2014 roku grupa wraz z raperem Peją wystąpiła gościnnie w utworze „To nie koniec świata”, pochodzącym z albumu Bal maturalny Rozbójnika Alibaby, a Janusz Panasewicz wydał solową płytę z kompozycjami Johna Portera. Album zatytułowany „Fotografie” doczekał się trzech singli: „Między nami nie ma już”, „Nie zamykaj okien” oraz „Autostradą”. Do ostatniego z nich nagrano teledysk w Krakowie z udziałem sobowtóra Panasewicza.

Od 15 marca 2014 r. do 13 kwietnia 2014 r. miała miejsce trasa akustyczna, podczas której zespół zagrał koncerty w Gdańsku, Warszawie, Krakowie, Zabrzu, Rzeszowie, Lublinie, Poznaniu, Wrocławiu i Białymstoku. Na kolejnej trasie koncertowej – również akustycznej – od października 2014 r. do kwietnia 2015 r. nagrano album Akustycznie, wydany 16 czerwca 2015 r.

W 2016 roku zespół wyruszył w trasę z okazji 35-lecia. Z tej okazji również, 15 kwietnia wydano album Miłość i władza, do którego teksty napisali Bogdan Olewicz i Wojciech Byrski. Płytę promował singiel „Miłość”, do którego nakręcono teledysk z udziałem Olgi Bołądź. Utwór szybko zdobył popularność w sieci oraz na antenach radia RMF FM. Kolejnym singlem z płyty została „Władza”, która de facto została zaprezentowana przez zespół już na koncercie w Krakowie w marcu. W listopadzie powstała reedycja płyty „Miłość i władza” wzbogacona o utwór „Sterowany”.

Albumy
1983 Lady Pank
1984 Ohyda
1985 Drop Everything
1986 LP 3
1986 O dwóch takich, co ukradli księżyc
1988 O dwóch takich, co ukradli księżyc cz. 2
1988 Tacy sami
1990 Zawsze tam, gdzie ty
1994 Na na
1996 Międzyzdroje
1996 Zimowe graffiti
1997 W transie
1998 Łowcy głów
2000 Nasza reputacja
2004 Teraz
2007 Strach się bać
2011 Maraton
2016 Miłość i władza

Albumy koncertowe
1995 Mała wojna – akustycznie
1999 Koncertowa
2008 Trójka Live!
2012 Symfonicznie
2015 Akustycznie

Kompilacje
1990 The Best of Lady Pank
1992 Lady Pank ’81-’85
1995 Ballady
1995 Gold
2000 Złote przeboje
2002 Besta besta
2004 The Best – Zamki na piasku
2007 Lady Pank – Box 13 CD
2007 Gwiazdy polskiej muzyki lat 80.
2007 Gwiazdy polskiej muzyki lat 80. – vol. 2
2010 Lady Pank – Polski Rock
2014 Bursztynowa kolekcja – The Very Best of Lady Pank

Single
1982 Minus 10 w Rio/Mała Lady Punk
1983 Mniej niż zero/Pokręciło mi się w głowie
1983 Wciąż bardziej obcy/Zamki na piasku
1985 Minus Zero/Stranger
1985 Raport z N./Rysunkowa postać
1986 Sly/This is Only Rock’N’Roll
1990 Gwiazdkowe Dzieci
1994 Na na
1994 Młode orły
1995 Mała wojna/Zostawcie Titanica
1996 Czy czujesz jak
1996 Nie chcę litości
1997 Zamki na piasku ‘97
1997 Mniej niż zero ‘97
1997 Jest taki kraj
1998 Prawda i serce
1998 Znowu pada deszcz/Mały rastaman
1999 Rozmowa z…/Marchewkowe pole (Koncertowa)
1999 Do Moniki L.
2000 Na granicy
2000 Słońcem opętani
2000 Jak ruchomy cel
2000 Samotne noce
2002 7-me niebo nienawiści
2004 Sexy-plexi
2004 Stacja Warszawa
2004 Pani moich snów
2007 Strach się bać
2007 Wenus, Mars
2007 Dobra konstelacja
2008 Nie mam nic, prócz ciebie (Lady)
2011 Dziewczyny dzisiaj z byle kim nie tańczą
2011 Z dachu
2011 Mój świat bez Ciebie
2012 Freedom time
2012 Chłopak z mokrą głową
2016 Miłość
2016 Władza

Inne notowane utwory

1982 Tańcz, głupia tańcz
1983 Vademecum skauta
1983 Kryzysowa narzeczona
1983 Moje Kilimandżaro
1984 Fabryka małp
1984 Zabij to
1984 A to ohyda
1984 Augustowskie noce
1984 To jest tylko rock’n’roll
1985 Sztuka latania
1985 Someone’s Round the Corner
1985 Gwiazdkowe dzieci
1986 Marchewkowe pole
1986 Osobno
1987 To co mam
1987 Tacy sami
1988 Oglądamy film
1988 Zostawcie Titanica
1988 Ratuj tylko mnie
1989 Martwy postój
1990 Co mnie to obchodzi
1990 Niedokończona ulica
1990 Zawsze tam gdzie ty
1991 Jak igła
1991 Dopóki da czas
1994 Na co komu dziś
1997 Idą złodzieje
1999 Latać może każdy

żródło wikipedia

Artist News

Teledyski artysty

0

Dodaj komentarz

1